De lichtroze wolk (2/3)

Het is weer maandag. Baby acht weken oud. Volgens het consultatiebureau wordt ukkie rustiger met deze leeftijd. Vriendlief maakt zich op voor een nieuwe werkweek. Ik ben zelfs een beetje jaloers. Kunnen we niet ruilen? Ik een dagje werken, jij even thuis de peacekeeper spelen. Na 5 maanden (inclusief de ziektewet) ben ik best wel weer toe aan een taak, anders dan voeding en luiers.

Afgelopen weekend stond een bezoekje aan overgroot oma gepland. De hele familie rukte uit om het mooiste kind van de wereld te zien en vast te houden. Ik zie om me heen overal van die voorbeeld kindjes. ‘Nee hoor, mijn kind is zooo makkelijk die gaat overal mee heen’. Wil ik ook, zo’n kind. Het uitje naar oma is leuk, tot ukkie er na twee uur (wandelen en dus slapen) geen zin meer in heeft en ontroostbaar huilt. Uren en uren lang. We pakken maar in en gaan naar huis.

Deze grijze maandagochtend kijkt Ukkie me met grote ogen aan. Hoe zou het deze dag gaan? “Goeiemorgen schatje, we gaan opstaan” het ochtendritueel laat zich gedwee voltrekken, zelfs het eerste slaapje gaat zonder morren. Ik zet een kop koffie en pak een tijdschrift. Tien minuten voor mezelf, feest! Slingers! Bel de krant! Met hernieuwde moed stap ik onder de douche.

Vandaag staan twee afspraken gepland, de huisarts en de lactatiekundige. Het consultatiebureau heeft het gisteren opgegeven. Toen ik belde met mijn vragen zei de lieve verpleegkundige: “mevrouw, ik weet het niet. Ik kan u niet helpen”. Die eerlijkheid kan ik best waarderen. Alleen weet ik dus (dankzij mister Google) meer dan een professional. Is dat wat. Met mijn vermoedens ga ik naar de huisarts. Ik denk dat ukkie verborgen reflux heeft. Die ultiem zielige pijnhuiltjes en alleen maar recht op willen zitten en slapen. De huisarts luistert vast wel.
“Nou, mevrouwtje”, zegt de huisarts van ongeveer 20 jaar oud, “dat heb ik in mijn hele carrière pas twee keer gezien, dus dat is het niet”. Oh en je carrière duurt hoelang? Een week? Grapjas.
Je begrijpt dat ik wel met recept de deur uit ga. Ik denk dat meneer de vervangende huisarts die net van school kwam onder de indruk was van mijn woedende moeder-gezicht.

Als je nog niet moe was van je nieuwe (slapeloze) leven word je het wel van al die zogenaamde hulpinstanties. Vooruit, ik heb een medicijn & ik gooi wat wetboeken onder de poten van het bed en de box. Hups, niet lullen maar poetsen, aanpakken die handel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s