Van borst- naar flesvoeding.

Na weken van tranen, ongeduld, slapeloosheid, vraagtekens en zorgen, breekt nu eindelijk een hele gemoedelijke, rustige periode aan. Hoe kan het dan, dat je er moeite mee hebt te zien dat het nu wel goed gaat met je kind? Nee, geen munchhausen by proxy. Gewoon het leed dat stoppen met borstvoeding heet.

De afgelopen weken stonden vooral in het teken van voeding. Na onze zoektocht naar de oorzaak van het onophoudelijke gehuil van mini kwamen we er achter dat hij vooral honger had. Hij kreeg niet te weinig binnen (hij groeide meer dan gemiddeld per week), maar kreeg geen verzadigd gevoel van borstvoeding. Ook standaard flesvoeding zorgde maar voor anderhalf uur tevredenheid. De lifesaver bleek hero baby extra. Speciale voeding voor hongerige baby’s. Ukkie sliep, wel vier uur achter elkaar. Hij kon eindelijk weer lachen en begon gezellig te brabbelen. Wat een verschil. Wat goed. Wat fijn. Maar wat moeilijk.

Het geven van borstvoeding is fantastisch, als je het mij vraagt. De eerste weken waren geweldig. Je kleintje dicht bij je, zien dat hij het goed doet op melk die jij produceert, ik vond het maar wat mooi. Ik kreeg het ene compliment na het andere van de kraamhulp en later van het consultatiebureau. Slagroom had ik, hij groeide als kool, haalde zijn achterstand van de geboorte met gemak in. Lekker lui was het ook. In bed blijven liggen, kindje aanleggen, dvd’tje kijken. Nooit te weinig in huis en gratis!

“Borstvoeding geven is het mooiste dat ik gedaan heb voor mijn kind”. – Zegt iemand die een hekel heeft aan moedermelkpropaganda.

Maar dan, als het niet meer genoeg is, als het niet meer zorgt voor rust en tevredenheid, maar voor onrust en een zielig huilend kindje, wat dan? Faal je dan? Nee, natuurlijk niet maar zo kan het wel voelen. Zo voelde het ook voor mij. Mini had meer nodig en ik kon het niet (meer) geven. Ineens ging ik van acht tot tien keer per dag voeden, naar zes flesjes per dag. Ineens moet je opletten hoeveel melk mini krijgt, op tijd een flesje maken omdat je anders een hysterisch kind in je armen hebt (daar was ik redelijk allergisch voor inmiddels). Regeldagen gaan van makkelijk en simpel, naar moeilijk en doordacht.

Het is wel heel fijn voor papa. Die ineens ook flesjes kan geven, eindelijk een moment met zijn zoon krijgt. Voor mij heel leuk om te zien, maar ook even een -slik- momentje. Het is niet meer exclusief iets van mij en mini.

Mijn voornemen, toen ik eindelijk overtuigd was van het geven van borstvoeding, was om zes maanden moedermelk te geven. Dat werden er twee. Misschien is het de verwachting, die ik moest bijstellen, die er voor zorgde dat ik het moeilijk vond (moeilijk vind). Ergens vind ik het onterecht en egoïstisch. Mini doet het immers perfect op de flesvoeding. Hij slaapt zelfs van half 9 ’s avonds tot half 8 ’s morgens. Wat is die rust welkom. De wallen slinken langzaam tot maat Luxemburg in plaats van formaat Rusland.

Ik wilde zes maanden borstvoeding geven, dat werden er twee.

Inmiddels krijgt ukkepuk vijf flessen per dag. Tussendoor geef ik hem nog twee keer borstvoeding. Omdat de productie nog net niet naar het nulpunt is gedaald, is het lang niet genoeg voor een volledige voeding, maar zo krijgt hij toch nog wat van de antistoffen binnen (ja ik ben overtuigd), en houden we nog even dat moment samen (ja ik ben egoïstisch).

20150301_100117

Zo zie je maar van een overtuigde mening dat ik flesvoeding ging geven, naar een moeder die het vreselijk vindt om borstvoeding op te geven. Het kan alle kanten op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s