Je kindje laten huilen, doodzonde?

Gespot op facebook: een filmpje over een huilend kindje in de tuin van een kinderdagverblijf. De filmmaakster is boos. Nee, ze is laaiend. De reacties op haar post liegen er niet om. ‘Dood maken!’, ‘opknopen’.
Heel eerlijk en met kans op protest, vandaag mijn mening, mijn ervaring, over het laten huilen van mini.

wpid-img_20150410_211451.jpg

Zoals jullie weten heeft ukkie een stel stembanden gekregen waar je ‘u’ tegen zegt en zijn longinhoud is zeer goed ontwikkeld. Als hij huilen leuk zou vinden, zou hij de eerste weken van zijn korte bestaan een fantastisch leven hebben gehad. Voor mij ontzettend vermoeiend natuurlijk – voor junior trouwens ook – maar het maakte me vooral onzeker. Hij huilt inmiddels geen tien uur per dag meer maar nog steeds kan hij jammerlijk huilen als hij (te) veel prikkels heeft gehad. Kind van zijn moeder, gezellig gevoelig is niet saai.

Het consultatiebureau gaf mij, net zoals ongetwijfeld veel meer ouders, het advies: laten huilen. Let wel, gecontroleerd laten huilen. “Hij heeft het misschien nodig om een en ander te verwerken” of “hij moet ergens doorheen”, was het devies. Ik moest de kookwekker zetten om mijn eigen bewustzijn van tijd aan te scherpen en ukkie in bed leggen. Als hij ging huilen (of bleef huilen) moest ik elke drie minuten mijn gezicht laten zien en dan weer weglopen. Juist, zeg dat maar tegen een verse moeder die haar kindje wil beschermen en alleen maar wil troosten. Natuurlijk zei mijn moederinstinct: no way. Klets vooral een eind weg mevrouw de verpleegkundige. Ik laat mijn kind niet huilen.

Waarom laat ik mijn kind niet huilen? Mijn oerinstinct schiet in de verzorgende stand als mijn baby huilt. Perfect reflex, het houdt je scherp en je acteert automatisch. Je vinkenlijstje afwerken, je baby vasthouden, liedjes zingen, aai over de bol, kusje en slapen. Alleen dat slapen, dat werkte bij mijn uk niet. Hij werd trouwens ook niet stil van troosten, hooguit heel even. Wat gebeurde er, ik liep dagenlang met mijn kind op mijn arm. Ik was total loss en mijn kindje werd alleen maar vermoeider van het gebrek aan slaap.

Je kind laten huilen is een van de hoogste vormen van kindermishandeling, als je fora moet geloven. Hechtingsproblemen, verwaarlozing, zelfs autismestoornissen krijgen ze er van. God, wat voelde ik me een slechte moeder toen ik mijn kind heel bewust ging laten huilen. Daar zat ik dan, in de keuken, naar de klok van mijn telefoon te staren. Jammerlijk gehuil klonk over de gang, af en toe een pauze, maar ukkie huilt wel degelijk. Daarnaast klonken vriendelijke babyliedjes uit de nijntje muziekdoos, dat wel. Iedere twee minuten ging ik hem een kus brengen. Was ik er gelukkig mee? Nee, helemaal niet. Ik moet er wel bij zeggen dat ik, voor ik op dit punt aan kwam, een breed scala aan specialisten heb bezocht. Medische redenen voor huilen waren echt uitgesloten.

God, wat voelde ik me een slechte moeder. Laten huilen is kindermishandeling.

Drie keer, drie keer liep ik de kamer van mijn ukkepuk in voor een aai over zijn bol. Toen ik me opmaakte voor de vierde keer, werd het stil. Heel stil. Oh jee, zie je wel. Nu is het helemaal mis. Ik zit als verdoofd op de stoel. Na nog eens drie minuten wachten sluip ik naar de slaapkamer. Hij slaapt. Ik geloof mijn ogen niet. Ergens ben ik heel blij. Met de rust. De rust voor mij, maar ook de rust voor hem. Zachtjes stop ik hem nog eens in en geef ik hem een kusje. Er verschijnt een klein lachje op zijn gezicht. Ik zet thee, pak een boek. Kruip op de bank. Drie uur later wordt mijn kleine lieve vriendje wakker. Ik word begroet met een brede lach en til hem uit bed. Gelukkig, hij houdt nog van me. Ik pak hem bij me en we kletsen en knuffelen.

Het kinderdagverblijf van de facebookpost heeft gereageerd dat ze dankbaar zijn voor de bezorgdheid van de maakster van het filmpje. Ze zeggen afspraken met de ouders te hebben gemaakt.

Gelukkig, hij houdt nog van me.

Ik geloof gerust dat je kindje laten huilen kan werken. Let wel, als je medische redenen hebt uitgesloten en zeker weet dat je kostbaarste bezit veilig ligt, geen honger heeft en schoon is. Je hebt huilen en huilen. Jammeren en ontroostbaar krijsen. Wanneer een rondje op de arm of co-sleepen werkt voor je uk, doe dat gewoon, als dat voor jou goed voelt. Onnodig stress toevoegen bij je kind vind ik ook ‘not done’. Persoonlijk vind ik wel dat de filmmaakster het recht niet heeft dit kinderdagverblijf zo te bejegenen zonder achtergronden van de leidsters en de ouders. Mag je er wat van vinden? Natuurlijk. Mag je conclusies trekken? Ik vind van niet. Laat staan dat je mensen doodwenst. Zijn we allemaal een klein beetje overprotective aan het worden? Niet elk kind is hetzelfde, er is geen oplossing die iedereen past. Je moet doen wat bij je past, wat werkt voor je kind & waar jij je goed bij voelt. En dat is best gepuzzel als je net moeder wordt. Wie weet is dit medisch overlegd? Mijn kleine druktemaker heeft een paar dagen tien minuten gehuild voor hij in een diepe slaap viel, nu slaapt hij na twee minuutjes kletsen zelf in, en weetje, hij is een fantastisch vrolijk kereltje.

image

Morgen: Snapshot sunday! Mijn week in foto’s.

2 gedachtes over “Je kindje laten huilen, doodzonde?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s