Hormonen, dank u vriendelijk.

Het is twaalf weken geleden dat ik bevallen ben. Twaalf weken geleden sloot ik mijn zwangere periode af. Twaalf weken, hoor je dat lijf? Is het niet tijd om die hormoonhuishouding te herstellen? 

Eindelijk een momentje rust. Een kopje koffie, een stapel chocoladekoekjes & de nieuwe editie van ouders van nu. Ik lees een artikel over een zwangerschap die vroegtijdig wordt afgebroken omdat het kindje trisomie 18 blijkt te hebben. Ik wil een stukje voorlezen aan mijn vriend maar krijg de woorden niet over mijn lippen. De brok in mijn keel is te groot om geluid te kunnen produceren. Ja hoor, alweer?!

Tijdens mijn zwangerschap ben ik er goed langs gekomen. Ik ben niet één keer misselijk geweest. Wel was ik moe. Niet een beetje futloos of lui, nee, uitgeput, oververmoeid, ‘kan-niet-lopen-kan-niet-praten-wil-niks’ moe. Op een goede dag lag ik om half acht in bed. Om vervolgens te slapen tot een uur of twee ’s nachts, waarna ik klaarwakker van ongemak was. En dan die tranen. Geen land was er met me te bezeilen. Een commercial met zielige beestjes, een film, het nieuws, huilen moest ik. Om alles. Als ’s morgens de komkommer op bleek, de yoghurt zuur smaakte (die was niet zuur, dat lag aan mij) of de waterkoker dienst weigerde, hing ik alweer snikkend tegen het aanrecht. Ik heb nog steeds medelijden met mijn vriend. Die heeft heel wat met mij te stellen gehad.

Als je zwanger bent weet je dat het er bij hoort. In welke vorm dan ook, je krijgt er vroeg of laat echt mee te maken. Maar waar staat dat dat na de bevalling nog even blijft hangen? Ik ging er toch wel een beetje van uit dat met de komst van ukkie en de terugkeer van mijn lijf, de nuchterheid ook weer zijn (her)intreden zou doen. Mooi niet! De vermoeidheid van de zwangerschap is wel weg. Wat blijkt, toen was ik helemaal niet moe. Nu, na weken van nachtvoedingen en nooit meer uitslapen, ben ik moe. Vierentwintig uur per dag in dienst zijn van een minimensje, dat is pas vermoeiend. Daar klaag ik niet over, ik doe het graag. Ik wilde moeder worden, dart gebrek aan slaapt hoort erbij (als je nog wat tijd voor jezelf, je vriend of een sociaal leven wil). Maar dat gejank, jongens, wat een ellende. Ik word vervelend van mezelf. Gáán we weer, verman jezelf een beetje.

Zou het een doel hebben? Dat je wat zachtaardiger bent, gevoeliger, zorgzamer. Dat dat dan ook weer effect heeft op je kleintje? Ik huil trouwens ook om hem. Als ik in zijn ogen kijk en ik krijg een lief lachje: tranen. Als hij een nieuw shirtje aan heeft, weer een maatje groter: huilen. Als hij zich voor de eerste keer omdraait: janken, “mama is echt heel trots! -snik-” . Bijzonder vind ik dan wel dat ik tijdens of na de bevalling helemaal niet gehuild heb. Mijn kraamtranen kwamen ook pas heel laat. In survivalmode geen plek voor emoties, zo blijkt.

image

Negen maanden ‘ontzwangeren’, dat heb ik wel ergens gelezen. Als dat ook betekent dat die hormonen dan pas weer een beetje getemd zijn, betekent dat nog zes te gaan. Suck it up. Ondertussen niet vergeten op het boodschappenlijstje te zetten: Tissues.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s