Als je moeder wordt, dan..

Nee joh, als ik bevallen ben verandert er niks. Ja, er komt een kleintje bij, ik heb misschien iets minder tijd. Maar ik ben ik, en dat verandert niet. Toch?

Ik was niet de eerste van mijn vriendinnen die moeder werd. Wat heb ik mijn ogen uitgekeken toen ik zag hoe vriendinnen met kindjes ineens heel anders werden. Verbaasd heb ik reageert op hun verhalen (jeetje, je gaat toch niet door het huis sluipen als je kind slaapt overdag?). Winkeldagjes weg werden ineens gekenmerkt door driftbuien. Een driftbui van zo’n dreumes betekende het einde van de shopsessie. “Je kunt je kind toch opvoeden?”, dacht ik. Ver van mijn bed show, dat was het. Toen een vriendin een afspraak af zei met de woorden: “Ik slaap al tien weken niet, ik moet even bijkomen vandaag”, beloofde ik mezelf dat ik nooit zo zou worden. Want dan doe je toch echt wat verkeerd.

Nu ik zelf moeder ben moet ik mijn oprechte excuses aanbieden aan die vriendinnen die ik al die tijd niet begrepen heb. Ik kreeg dan ook een grijns op mijn eigen gezicht toen ik na vijf weken nauwelijks slaap, als een soepel roofdier, geruisloos op mijn tenen en sokken door het huis sloop. Alles, alles, om mini niet wakker te maken. Boos werd ik op buren die buiten te hard praatten, de brievenbus die te hard dichtgesmeten werd door de postbezorger. Dat ik ademhalen gedoogde was een moetje. Anders had ik dat geluid het liefst ook nog uit het huis geschrapt.

Het scheelt dat al die vriendinnen met kinderen ook om mij kunnen lachen. Met een simpel, ‘zie je nou wel’ en een kopje thee. Vriendinnen zonder kinderen zijn precies zoals ik was. Niet begrijpend, niet willen begrijpen, en geen rekening willen houden. (Niet allemaal trouwens..). Ach, die tijd komt nog wel.

Als je moeder wordt, wordt alles anders. In de basis ben ik precies hetzelfde. Sterker nog, ik denk dat de basis zich nu pas echt laat zien. Als leven, overleven wordt. Als jouw leven onderschikt is aan dat van een ander en als dagen gevuld zijn met het hoognodige, en verder niets. Ik zie in mij mijn eigen moeder. Dingen waarvan ik vroeger dacht ‘zo wordt ik dus nooit’, hoor ik mezelf nu zeggen. Ik irriteer me aan rommel die niet van mezelf is, ik hoor mezelf zachtjes mopperen over schoenen die in de woonkamer slingeren. ‘Doe je schoenen nu verdorie toch eens uit! Ik heb net gestofzuigd!’

Tijd. Wat is tijd? Tijd is mijn vijand. Als ik na vijf minuten op de klok kijk is er ineens vier uur voorbij. Waar blijft de tijd? Mijn zoon groeit voor mijn ogen en ik moet mijn best doen de tijd bij te houden. Tijd heb ik ook niet meer. Geen tijd meer om even een kopje thee te gaan drinken. Geen tijd om even snel, de stad in te duiken of even snel een kopje koffie drinken voor het werkoverleg. Ik ben al gelukkig als ik met niet al te veel vertraging op dat werkoverleg terecht kom. Laat staan om nog even wat te drinken na het werk. Ik voel me een soort ambulance waarvan de sirene na werktijd begint te loeien. Ik moet naar huis. NU!

Het is ook allemaal niet meer zo belangrijk. Waar ik vroeger nog wel eens last kon hebben van het fear-of-missing-out syndroom (help, ik ben eigenlijk te moe maar als ik niet ga mis ik álles!), vind ik het nu ineens niet meer erg als vriendinnen niet bellen, of afzeggen voor koffie. De prioriteit verschuift. Even afspreken met die vriendin met dreumes is veel makkelijker (want lotgenoot), dan afspreken met die hippe vriendin op pradapumps die eigenlijk niks met kinderen heeft. -Geeft ook zo’n schril contrast met mijn sneakers, ontploft haar en restje mascara dat ik nog ergens kon vinden-.

Oh ja, nog zoiets. Moeder worden betekent toch niet dat je jezelf moet vergeten? Moeders in joggingbroek achter de kinderwagen in de supermarkt, ik snapte er helemaal niets van. Je kunt toch wel enigszins je best doen er leuk uit te zien? Nu snap ik het. Als ik een hele dag rond heb gesjouwd met zoonlief om hem in slaap te wiegen, dat eindelijk gelukt is en ik hem met de grootste moeite in zijn eigen bedje heb gekregen, dat op zijn beurt in mijn slaapkamer naast mijn kledingkast staat, ga ik niet met veel bravour de kledingkast opentrekken voor een fancy broek. Nee, dan grijp ook ik naar comfort en gemak en dat is acht van de tien keer die zwarte yogabroek die op de badkamer ligt. Hey, ik ben al blij dat ik uberhaupt tijd vind om naar de supermarkt te gaan. Give me some credit.

a74ac2be035dd0103362a1f49094d39f

Als je moeder wordt is zaterdagavond geen lang leve de lol, vier flessen wijn, dansen tot je erbij neervalt, walhalla meer. Zaterdagavond is, net zoals iedere avond, met moeite je ogen openhouden bij een serie en dan toch weer voor tien uur ’s avonds in slaap vallen. In ieder geval de eerste paar weken. Daarna ben je blij dat je even niets hoeft en gewoon met manlief (en ook wel een flesje wijn) lekker op de bank kunt napraten over de drukke week.

Als je moeder wordt, zijn je gespreksonderwerpen gehalveerd. ‘Ik word nooit zo’n moeder die alleen maar over haar kind praat’. Jammer, niet gelukt. Mijn kind is mijn wereld, mijn kind is een deel van mij, mijn kind is mijn trots, mijn kind is mijn alles en ja, daar praat ik over. Graag, vaak en veel. Mijn ukkepuk is mijn leven, zeker de laatste drie maanden waarbij in non-stop bij hem geweest ben. Ik heb simpelweg niks anders te vertellen. Dat verandert vast als ik weer ga werken en weer deel ga nemen aan het normale leven, maar daar wil ik nog even niet aan denken.

Als je moeder wordt, vind je een liefde die je eerst nog niet kende. Als je dacht dat je wist wat verliefd op het eerste gezicht was, think again. Dat moment dat je je kleintje voor het eerst op je lichaam voelt, is verliefdheid zoals je het nog niet eerder gekend hebt. Het is helemaal niet raar dat je al je tijd wil doorbrengen met die nieuwbakken liefde van je leven. Je hoeft niks en je moet niks. Voor de rest komt ook wel weer een moment.

4 gedachtes over “Als je moeder wordt, dan..

  1. Anouk zegt:

    Dank je wel voor je prachtige blogs. Heb ze allemaal gelezen en ze zijn zeer herkenbaar. Misschien tot gauw weer een keer op het werk! Succes!

    Like

  2. Andrea zegt:

    Hoi Stephanie,

    Geen idee hoe ik op je blog pagina terecht ben gekomen maar dame, wat een herkenbare, superleuk geschreven verhalen!!:-)) Stiekem ben ik een klein beetje jaloers omdat ik ook zo’n schrijvertje ben, had het allemaal zelf zo leuk op willen schrijven!:-) Chapeau dat je het ook doet, met mijn kleine drukke uk van 8 weken (op 10 mei) heb ik voor zoiets de rust, tijd en puf nog niet kunnen vinden. Superbedankt voor je verhalen, echt zo leuk om te lezen hoe je de moederschap beleeft. Heel herkenbaar!! En omdat jouw mini een paar weken ouder is dan de mijne, krijg ik alvast een sneak preview van wat er komen gaat. Ik ben nu geabonneerd op je blog en stuur het ook door naar andere kersverse moedertjes. Ga vooral door, zou ik zeggen! Heel veel groetjes uit Bussum!

    Andrea

    Like

    • stephaniemsv zegt:

      Hoi Andrea!

      Wat een leuke reactie, dankjewel! Ik ben blij dat ik het niet alleen voor mezelf doe en dat moeders zoals jij er ook iets aan hebben. Gefeliciteerd nog met jouw uk! Heb je een fijne eerste moederdag gehad? Lief dat je mijn site ook aan andere moeders doorgeeft. Dankjewel nogmaals! Ik hoop dat je vandaag van het mooie weer kunt genieten! Groetjes terug uit Amsterdam.
      Stephanie

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s