Waar blijft de tijd?

Gisteren werd je geboren. 48 centimeter, drie kilo, mini maar prachtig. Gisteren werden wij ouders van het mooiste ventje te wereld. Vandaag ben je drie maanden.

Waar blijft de tijd? Is het niet vreselijk slecht geregeld dat die weken aftellen naar je uitgerekende datum niet om te krijgen zijn, maar de dagen na de bevalling als seconden voorbij tikken? De dagen zijn lang, de nachten nog langer. Maar elke minuut zie je iets nieuws, elke seconde is interessant. Dat snoetje verveelt geen moment. Zou je niet het liefst in die bubbel willen blijven?

Voor mijn gevoel ben je net geboren, maar als ik naar je foto’s kijk ben je al zo veranderd.

Achtenveertig centimeter was je drie maanden geleden. Zo klein en in elkaar gefrommeld. Een echt fragiel pasgeboren frummeltje, is nu een wijs kereltje. 62 centimeter. Helemaal uit de kreukels, grote blauwe ogen, een vrolijk pretgezichtje en ruim vijf en een halve kilo. We hebben al gezwommen, we hebben kilometers gewandeld. We zijn gaan logeren we hebben het hele land gezien. We lachen, we spelen, we lezen zelfs boeken. Zestien weken verlof, het leken er twee. Waar blijft de tijd?

Eigenlijk ben je al baby-af

Het kinderdagverblijf is al deel van onze weekroutine, we zijn al drie inentingen verder. Vorige week rolde je uit jezelf op je buik. Elke dag blijf je me verbazen. Wat je kan, wat je weet, wie je kent, hoe je lacht. Waar blijft de tijd? We kletsen, hele dialogen. Je mompelt, je zucht, je kraait en kirt zelfs. Je lacht om gekke gezichten en grote paddenstoelen (of kleine stationnetjes, maar dat is dezelfde melodie). Je slaapt de nachten in een ruk door. ’s Morgens word je wakker en bespreek je je dromen met beer, tot je het tijd vindt voor eten.

Van maat 44, drie maanden geleden, naar maat 62 nu. Van kleine newborn babyslofjes naar canvas allstars. Van een hummeltje naar een kerel. Je bent al een beetje baby-af. Lang niet meer hulpeloos, voor ons geen hersenbrekende vraagtekens meer. Geen darmkrampjes en opstartproblemen. Gewoon een vrolijk, tevreden mannetje. Je weet wat je wil en heel goed wat je niet wil. Van een klein babyhuiltje naar heuse tranen en snikken als je honger hebt. Van breekbaar naar sterk. Waar blijft de tijd?

Drie maanden geleden was ik student, was ik chaotisch. Ik hoefde aan niemand te denken dan aan mezelf. We deden waar we zin in hadden, wanneer we daar zin in hadden. We zagen de wereld, we leefden dag voor dag.  Drie maanden geleden waren we egoïstisch.

Vandaag heb ik iets, belangrijker dan mijzelf. Nu ben ik bezorgd, voorzichtig, doordacht en georganiseerd. De wereld gaan we nog wel zien, met zijn drieën, we doen nog steeds wat we willen maar plannen dat vooruit. Vandaag, ben ik vooral trots, vandaag ben ik gelukkig. Vandaag is mijn leven rijker dan ooit. Vandaag ben ik moeder.

Vandaag ben ik niet alleen. Vandaag ben ik samen.

wpid-photogrid_1429540791376

Een gedachte over “Waar blijft de tijd?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s