Je ziet er ineens gezond uit!

“Hoeveel kilo ben je aangekomen? Vijftien? Je ziet er echt honderd keer beter uit dan eerst.” Dank je.. ofzo.

In de pubertijd kun je je lang en slungelig voelen. Je benen en armen rijzen de pan uit terwijl je gewicht achterblijft. Een lange slungel. Geen vorm, geen spek, niks. Zo voel ik me eigenlijk sinds mijn dertiende. Ik was ook zo’n lange, dunne bonenstaak. Alleen, dat bleef zo. Als ik op de middelbare school een lokaal binnenliep hoorde je de meisjes achter in fluisteren, ‘zij heeft anorexia’. Dat ik in de pauze een broodje frikandel met mayonaise had gegeten interesseerde ze niet. Jaloezie, zo noemde ik het maar. Onzeker ben ik nooit geweest. Ik was tevreden met mezelf. Ik kon zonder na te denken een hamburger scoren bij mcdonalds. Al deed ik dat iedere dag, aan mijn gewicht zou je het niet zien. Ik vond het wel jammer, die leuke truitjes, kon ik niet aan. Broeken pasten mij nooit. Om over bh’s maar te zwijgen. Ach, het past bij me en ik ben er trots op. Ik kan eten wat ik wil en ik kom niet aan. Luxe probleem toch?

“Eet nog maar een stukje gebak. Jij kan het hebben.” Niets zo ergerlijk als dat soort uitspraken. Kijk, bij jou gaat het misschien op je heupen zitten, bij mij om mijn organen. Lijkt me ook niet helemaal de bedoeling, dus nee, laat dat gebakje maar zitten. Ik eet gezond, ik eet goed. Ik eet acht keer op een dag, zodat ik op gewicht blijf. Mijn verbrandingsoven werkt gewoon uitstekend. De schildklier doet zijn werk overijverig waardoor ik niet in gewicht aankom. Ik zou een moord doen voor vijf kilo extra, maar die kreeg ik nooit.

Eet nog maar een stukje gebak. Boos kan ik er om worden!

Toen werd ik zwanger. Ik kwam zeventien kilo aan. Zeventien kilo schoon aan de haak. Hallo vormen! Hallo gezellige wangen! Het misstond me echt niet.
“Wat zie jij er goed uit. Eindelijk zit er een beetje spek op jou. Je bent eindelijk niet zo mager.” Het is te vermoeiend om ook maar iets uit te leggen dus ik lach en zeg, “hmhm”. Het ene compliment na het andere kreeg ik. En ik moest vooral niet teveel afvallen na de zwangerschap.

Na de kraamweek was ik 12 kilo kwijt. Kind, vruchtwater en ik gaf borstvoeding. Ja, dat wil wel. Zeker met mijn metabolisme. Trots zette ik foto’s van mij en baby op facebook. “Eet jij niet? Je bent weer graatmager”. “Het is niet gezond om zo weinig te eten!” Zonder ook maar enige kennis van zaken trekken mensen conclusies. Dat Doutzen na haar zwangerschap meteen bij Victoria’s secret in een maatje 34 past is de normaalste zaak van de wereld, maar ik, ik mag geen kilo’s kwijtraken. Ik honger mezelf namelijk vast onverantwoord uit. “Wie moet je wat bewijzen? Het is echt niet slim om zo snel zoveel af te vallen”. Ondertussen bleef de kraamhulp bezig. Nog meer fruit, nog meer boterhammen, nog meer beschuitjes. Ik had trek.

Twaalf kilo was er zo af. Die andere vijf kilo ben ik nog steeds niet kwijt. Ik hoop, voor mij, voor mezelf, dat ze er ook aan blijven zitten. Dat ik al mijn broeken niet meer aan kan interesseert me niet, ik koop net zo lief nieuwe. Wat gaan mensen zeggen als ik weer terug op mijn gewicht ben van voor mijn zwangerschap? In plaats van dat ze zien dat ik gelukkig ben.

Niets is altijd wat het lijkt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s