Je relatie en een baby

Van “schatje, kom je?” naar “papa, wil je even helpen?”. De laatste keer dat je vadertje en moedertje speelde was minstens twintig jaar geleden, nu is het voor het echt. Naast ouders zijn, heb je ook nog een relatie. Hoe hou je daar nog tijd voor over?

Voor dat ik zwanger werd waren wij vaak vierentwintig uur per dag samen. Die luxe hadden we omdat we dezelfde opleiding volgen. ’s Avonds gingen we vaak kilometers lopen, met hier en daar een drankje bij een leuk kroegje tussendoor. De film, een restaurant, een serie op de bank met een glaasje wijn en een toastje, bijna elke avond brachten we samen door. Uren kletsen, gezelligheid en romantiek. Uit die klik komt dan (de keuze voor) een kind voort. En dan verandert alles. Vanaf het eerste moment.

Ik leef niet meer voor mij. Ook niet voor jou. Ik leef voor het leven in mij.

Ik ben zwanger en in plaats van een stralend, energiek middelpunt ben ik vanaf het begin een vrouw van tachtig die niet vooruit te branden is. Ik ben moe. Vroeger zou ik zeggen “we gaan er op uit”, nu zeg ik: “ik ga naar bed”. Dat het dan perongeluk pas zeven uur ’s avonds is doet er niet zoveel toe. Hele dagen slaap ik weg en de rest van de tijd wordt overschaduwd door ziekenhuis bezoeken en onzekerheid. Ik merk heel snel dat de relatie naar de achtergrond gaat. We zijn lief voor elkaar en we zijn graag bij elkaar maar het leven richt zich op het onbekende en de zorg daarvoor. Ach, straks als de kleine er is en alles is zorgenvrij komt dat wel weer terug.

Ik ga nooit ‘papa’ tegen mijn vriend zeggen!

Dan is daar mini, ik ben gelukkig. Zo gelukkig en zo trots. Op mezelf, op mijn kind, op mijn vriend. Op mijn gezin vooral. Nu gaat het leven weer beginnen. Geen buik meer in de weg, ik heb weer energie, ik kom een beetje bij. Heerlijk! Wij hadden ons ook bewust voorgenomen het hebben van een kind niet tussen ons in te laten staan. Onze relatie is het beginpunt van dit gezin en daar moeten we ons hard voor blijven maken.

Hoe het is om een kind te hebben kun je niet leren van anderen. Dat weet je pas als je zelf ouder bent. Nu pas weet ik wat ‘druk zijn’ is en wat het voorstelt als je zegt ‘ik ben moe’ (dat is nu equivalent van “als ik nu niet naar bed ga val ik hier ter plekke om). En dan lig je elke avond te knikkebollen op de bank. Blij dat je zit. Blij dat je niks meer hoeft en nog te moe om je glas drinken op te tillen. Leven ‘in teken van’ betekent hier, hoge stemmetjes, liefdevolle lachjes, poppenkast spelletjes en rennen. Een soort bezemwagen na een optocht. Constant achter de feiten aanlopen en terwijl ik mini verschoon hoor ik mezelf zeggen: “papa, wil je nieuwe luiers pakken?”. Waar ik mezelf voor nam nooit zo te gaan praten doe ik dat nu geregeld. Het is ook best wel logisch. Natuurlijk misschien juist wel. Ik communiceer via mini, die leert dat papa, papa is. En mijn vriend weet dat het met de kleine te maken heeft. Het gezin runnen. Je functie als papa en mama. Van 12 tot 12, iedere dag (de aller, allerleukste baan die er is).

Tot we alleen zijn. Dan is het geen papa en mama meer. Dan is het weer schat. Dan zijn we weer even van onszelf, voor elkaar. Die tijd is heilig. We zijn ontzettend graag ons fijne gezin, we zijn dolverliefd op mini, maar die tijd samen maakt dat we elkaar begrijpen. Het maakt ons sterker en leuker. Vrij vroeg zijn we dan ook al samen op pad gegaan. Opa en oma een dagje in huis en wij even een koopavond genieten. Van rust en van elkaar. Omdat opa’s en oma’s bij ons niet zomaar kunnen oppassen moeten we tijd plannen.

Waar dat eerst heel erg geforceerd leek is dat stiekem toch ook best leuk. Je hebt iets om naar uit te kijken. Een gezin is belangrijk, ik zie zoveel mensen om me heen die het verkeerde voorbeeld zijn. Scheidingen, ruzies, kinderen die daar tussen zitten.. Tijd zonder kind, maakt je weer even jou. Even leef je voor jezelf, en dat is precies wat ik nodig heb om de batterij even op te laden. Mezelf, vrouw, even niet zo alert en egoïstisch kunnen zijn maakt mij een leukere vriendin en een meer ontspannen moeder. Samen zijn, een echt praten en (bijna) zorgeloos genieten maakt ons leukere ouders. Even stilstaan bij elkaar en je relatie kost planning en tijd, maar is echt onmisbaar.

Krampachtig tijd voor elkaar maken werkt voor ons niet. “We moeten onszelf niet vergeten, we ‘moeten’ leuke dingen doen”, maakt het wel geforceerd. Je bent een gezin en ik geniet net zoveel van mijn vriend als we met de kleine op stap zijn. Zeker nu hij nog klein is en de meeste tijd slaapt hebben wij alle tijd om lekker bij te praten en te genieten van dingen die wij leuk vinden. Straks wordt dat misschien best wel anders, misschien dat we dan wel bewuster tijd moeten maken. Maar dat is later zorg, zo genieten we van iedere dag. Met zijn drieën, en met zijn tweeën.

X Stephanie