Lang verwacht lief kleintje

Elke woensdag neem ik jullie mee door mijn zwangerschap. Ik hield negen maanden een dagboek bij. Lieve Kitty, deel 1.

“11 juni 2014: 7 weken en 3 dagen.

Gisteren naar de poli fertiliteit in het ziekenhuis geweest voor de eerste echo. De controle echo waar we al veel te lang op gewacht hadden. Toen ik erachter kwam dat we in verwachting zijn van ons kleine wondertje was ik bijna 4 weken zwanger, de blijdschap maakt gauw plaats voor onzekerheid als er ineens reden is tot twijfelen of de zwangerschap wel goed gaat. Wat nu? Wat betekent het? Met mij geen land te bezeilen, dokters die zeggen dat het jammer maar helaas is, en een gevoel dat schreeuwt dat ik het zeker moet weten. Toen ik de huisartsenpost belde over  buikpijn en bloedverlies was de verpleegster aan de telefoon heel resoluut. “Meid, vergeet het maar, je hebt een miskraam.” Echt? Zeg je dat tegen een vrouw, door de telefoon? Stel nou he, dat ze je door de telefoon zeggen dat je een miskraam hebt gehad en jij drinkt in zak en as twee flessen whiskey leeg. Dat kan toch niet? Gekke vrouw, als ik haar door de telefoon kon trekken voor een draai om de oren had ik het gedaan.

Wachten. We moeten wachten tot 6,5 week want dan pas kunnen we iets over een hartactiviteit zeggen. Goed voor mijn hartactiviteit was het allerminst. Gisteren 7 weken en 2 dagen en eindelijk mochten we kijken. Hartslag gezien, kindje van 1.07 centimeter en alles er omheen zag er keurig uit. Die vrouw van de huisartsenpost krijgt geen bloemetje, deze aardige meneer van het ziekenhuis mag wel blijven. Van de gynaecoloog in het ziekenhuis mogen we bij twijfel gewoon terugkomen, zonder verwijzing van de huisarts.

Nu blijven zitten klein wondertje, en mij niet meer zo laten schrikken.

Ondertussen beleef ik de zwangerschap in gekke symptomen.. Een holbewoner met behoefte aan winterslaap, een duracell konijn op bijna lege aldi batterijen.. De was in huis hoeft niet opgevouwen, de keuken opruimen kan ook wel volgende week en mijn kast begint ontploffingsformaat aan te nemen due to lack of care and energy to do whatsoever about it. Ik slaap halve dagen weg en fluctueer tussen “ik heb honger” en “ik ben misselijk”.  Beebietje, je bent hartstikke welkom. Kusje, mama.”

PicsArt_1419714824325