Actualiteit: stress op het kinderdagverblijf.

Het kinderdagverblijf, beter niet! Hoogleraar Carolina de Weerth was deze week in het nieuws en op social media de smaakmaker wat betreft de eeuwig durende discussie over kids op het kinderdagverblijf.

Ook in 2010 werd deze discussie al eens aangewakkerd. Hoogopgeleide vrouwen blijven steeds vaker aan het werk als ze kinderen krijgen (ja vrouwen, over mannen rept dat artikel niet), waardoor kinderen steeds vroeger op het kinderdagverblijf terecht komen. Toentertijd was het advies, je kindje een jaar thuis houden en als je dan echt niet anders kan goed in gesprek gaan met de leidsters en vooral veel en vaak onverwacht binnenvallen op het kinderdagverblijf om te zien hoe het er echt aan toe gaat. Carolina de Weerth pleit ook voor dat eerste jaar thuis met je kindje, maar dan wel gefinancierd door de overheid. Een beetje Zweden in de Nederlandse keuken.

Deze berichten doen nog al wat stof opwaaien op social media. Het advies van mevrouw de Weerth is voor ons waarschijnlijk niet weggelegd.  Voordat de regering hiermee instemt zijn we een paar decennia verder vrees ik. Maar ze heeft een punt, voor die kleintjes zal de binding met papa en mama absoluut beter zijn dan verdeelde aandacht op een kinderdagverblijf. Maar onze dagelijkse werkelijkheid staat het vaak simpelweg niet toe. De werkelijkheid is vaak dat ouders allebei moeten werken om in levensonderhoud te kunnen voorzien. Een inkomen opgeven om je kindje thuis te kunnen houden kan zomaar betekenen dat je krom moet liggen om de hypotheek te betalen. Is dat dan wenselijk? Of moeten mensen met een laag, niet eens laag, mensen met een Jan Modaal inkomen dan maar beslissen dat een kind niet in het financiele plaatje past? Past het dan ooit wel?

Mijn vriend en ik hebben allebei een leuke baan maar één inkomen laten vallen is geen optie. Toch wilden we graag een kindje, egoistisch he! Met wat schuiven met vrije dagen en ouderschapsverlof (voor zover mogelijk) hebben we het zo kunnen regelen dat we vijf dagen in de week bij mini kunnen zijn. Dat betekent twee dagen kinderdagverblijf. Door omstandigheden kunnen we geen opa en oma inschakelen op die dagen. Natuurlijk vind ik het moeilijk om mini zo jong al naar het kinderdagverblijf te brengen. Zeker met die beschuldigende vingers die constant richting werkende moeders wijzen. Natuurlijk was ik liever het eerste jaar fulltime thuis voor mijn kindje. Het kan niet anders, dat betekent niet dat ik er niet ben voor mijn kind of mijn werk boven mijn kind verkies. Ik werk om te leven, niet andersom.

Bij de keuze voor het kinderdagverblijf hebben we op een aantal factoren gelet, de grootte van de groep, het aantal leidsters per kindje en of er een klik was. Daarnaast wilde ik graag een kinderdagverblijf zo dicht mogelijk bij huis zodat mini niet onnodig lang op ons hoeft te wachten. De leidsters zijn zo lief en zo bekwaam in hun werk dat ik mini met vertrouwen achter kan laten. Er zijn drie leidsters voor zeven kindjes en de omgeving is netjes en schoon. Ik vertel ’s morgens nooit hoelaat ik mijn kindje op kom halen. Het kan vijf uur zijn, het kan drie uur zijn dat ligt maar net aan mijn lestijden, dus deze mysteryparent komt vaak genoeg spontaan ineens binnenvallen, alle keren lag mijn uk te slapen, in een bedje, zonder herrie en licht, net als thuis.

Ik denk dat het kinderdagverblijf een goede bijdrage kan leveren aan de sociale ontwikkeling van een kind. Natuurlijk krijgt een kleintje van drie maanden daar nog weinig van mee, maar om nou te zeggen dat het hoge stresslevel van deze kinderen kan leiden tot autisme spectrum stoornissen en hechtingsproblemen, vind ik persoonlijk wat ver gaan. De maatschappij vraagt om tweeverdieners, daar kunnen wij ouders weinig aan doen. Elke ouder wil het beste voor zijn of haar kind, dat geloof ik heilig. Ik vind ook niet dat ouders die hun kinderen vroeg naar het kinderdagverblijf brengen een schuldgevoel aangepraat mag worden. Wel vind ik dat er voor ouders een verantwoordelijkheid ligt bij het kiezen voor de opvang voor je kindje. Neem geen genoegen met het eerste het beste, doe je voorbereiding, stel vragen, ben kritisch en volg je gevoel. Zou het voorstel van hoogleraar de Weerth ooit de Kamer halen en gesteund worden door werkgevers, kunnen ouders ineens wat meer adem halen. Tot die tijd, roeien met de riemen die je hebt. Die kids worden wel groot, aan liefde heeft ons kleintje geen gebrek, dat weet ik zeker.

X Steph.

Een gedachte over “Actualiteit: stress op het kinderdagverblijf.

  1. Anouk zegt:

    Right on. Inderdaad. Ik krijg ook vaak te horen hoe slecht het is. En zelfs van een thuisblijfmoeder de woorden “ik zie tenminste de eerste stapjes van mijn kind”. Mijn dochter komt niets te kort aan aandacht en liefde. Helaas is het hier ook geen optie om niet te werken. En eerlijk is eerlijk…. ik zou ook echt niet hele dagen thuis willen blijven. Tenminste het eerste half jaar wel. En daarna partime zoals ik nu doe. Ach hadden we het maar voor het kiezen….

    Like

Reacties zijn gesloten.