Als alles verandert

“Als je moeder bent, verandert alles. Echt alles.” Oke, ‘alles’ is natuurlijk niet helemaal waar. Sommige dingen blijven zoals ze zijn maar in essentie verandert je houding in het leven, en daarmee alle keuzes die je maakt en alle stappen die je zet. Ik kreeg deze vraag laatst van een (bewust kinderloze) vriendin. Uit pure interesse wilde ze oprecht weten wat er nu eigenlijk verandert als je kinderen in je leven hebt. “Alles”, zei ik. Mijn gevoel is veranderd, mijn gezichtsuitdrukking, mijn zelfvertrouwen, mijn houding in mijn gezin, mijn houding op het werk. Alles. Hoe ik weet dat moeder zijn doorwerkt in elke zenuw in mijn lijf & leven.

Prioriteiten stellen

Deze maand nieuwe kleren, of ga ik het huis aanpakken? Hebben we een nieuwe auto nodig of gaan we op vakantie? Kiezen, keuzes maken, afwegen en prioriteren. Soms best moeilijk. Waar hechten we meer waarde aan? Wat is echt nodig? Wat kan wachten, wat willen we heel graag? Dat soort vraagstukken konden hier de gemoederen best nog wel eens bezig houden. Nu hoeft dat niet meer. Niets heeft prioriteit, behalve de baby. Heel simpel. Natuurlijk heeft hij nieuwe kleren nodig, ik kan nog best tien jaar met die spijkerbroek doen joh. “De autoradio is stuk? Dan zing je zelf toch een nummertje? Want ik had een leuk speelkleed gezien. En ook zo’n leuke spijkerbroek. Hij heeft niks, echt, het is heel erg nodig.” Baby is belangrijk. Logisch.

Zorgen

Elk vlekje, plekje, velletje, krasje, korstje dat ik ontdek bij mijn kindje doet me even schrikken. Het zal toch niks zijn? Hoe komt dit daar? Had hij dat al? Het zorgeloze leven is voorbij. Voor altijd, voorbij. We moeten er maar aan wennen. Van vlekjes en babyziektes nu, tot nachten stappen over zestien jaar. Gelukkig groei je zelf mee met de jaren van je kindje. Misschien dat ik een puberkind tegen die tijd wel kan handelen, ik moet er nu echt niet aan denken.

Assertiviteit

Ik was altijd schattiger dan een roze knuffelkonijn met lange oren. Makkelijk in de omgang ook. Ik kon goed luisteren, ik was rustig, liet mijn mening niet zo gelden. Niet dat ik geen mening heb maar ik hou nu eenmaal niet van de spotlights en blijf graag op de achtergrond. Ik neem gauw iets aan van een ander of weerhoud me van kritiek. Tot nu, en al helemaal als het om mijn kind gaat. Als je bij het consultatiebureau gaat vragen hoe ik ben, zullen ze het vast over vinnigheid en vastberadenheid hebben. Je kindje kan niet voor zichzelf opkomen, dat doe jij als ouder. En ja, als de dame van het consultatiebureau dan met opgetrokken wenkbrauwen constateert dat ik toch echt ‘wel een hele kale baby’  heb, kan ze een weerwoord verwachten.

Zelfvertrouwen

Hallo zelfverzekerdheid! Bevallen haalt – hoe cliché ook – echt het oergevoel in je naar boven (ongeacht je pijnstilling overigens). Ik heb een kind op de wereld gezet en daar ben ik trots op! Het is en blijft een topprestatie die alleen voor ons, vrouwen, is weggelegd. Ik heb het mogen doen en ik kon het – je moet, natuurlijk kun je het -. Schouderklopje voor mezelf dat heb ik maar mooi gefixt. Zo’n leuk, lief, knap, kind, heb ik gemaakt! Elke keer als ik hem ’s morgens uit zijn bedje haal krijg ik dat gevoel over me heen. Ik ben trouwens ook nog nooit zo blij geweest met mijn lijf als vlak na de bevalling. Natuurlijk ziet het er voor geen meter uit, beetje slap, beetje uitgezakt, mooie bruine pigment streep van boven naar beneden over mijn buik, enige sporen (ahum) van ongezellige putjes in mijn benen, maar dit lijf is in staat geweest een kind te dragen. Daar mogen we best een beetje meer trots op zijn (het is goed gekomen hoor, met die gigantische zak buik). Alle imperfecties kregen ineens een excuus, bestaansrecht, heel fijn.

De wishlist

De wereld zien, rondreizen, verre vluchten naar het tropisch paradijs. Die stonden echt wel op mijn lijstje. We hebben best wel wat van de wereld gezien maar er zijn altijd nog bestemmingen over voor de bucketlist. Niets meer van over. Wie heeft tien uur vliegen nodig voor een bounty strand als je ook met een gelukkig kind met een emmertje en schepje op het Belgische strand kunt zitten. Gewoon, heel erg burgertruttig met de auto. Opblaasbare Takkie mee, zandvormpjes, harkje, gietertje en een half tentje. Wat heeft een mens nog meer nodig? Kan best zijn dat dat ooit nog anders wordt, ik bedoel, mijn ouders zijn ook wereldreizigers sinds mijn broer en ik het huis uit zijn. Maar voor nu, zie ik een weekje Texel in de zomer best wel zitten.

Cadeaus

Verjaardag, moederdag, kerstmis. Wat wil je hebben dan? -“Oh ik heb een leuke hoes gezien voor de maxi cosi, of mini heeft nog een nieuwe jas nodig.” Cadeaus voor mezelf zijn niet relevant, maar ik zou ook echt niet weten wat ik voor mezelf moet vragen. Ik heb trouwens ook niets nodig, ik heb alles al. Ik pas als het goed is nog wel even in mijn kleren, mini is er over drie weken misschien weer uitgegroeid. Weet je wat dat kost? Daar offer ik mijn wens voor die schoenen of dat nieuwe horloge wel voor op hoor. Als mijn vriend dan zegt “ja, maar kies nou even iets voor jezelf”, kom ik niet verder dan.. “oh doe dan maar een cadeaubon”. Om vervolgens alsnog iets voor mini te kopen. Het zal de nieuwigheid wel zijn.

Kortom, mijn leven is mini. Daar zal gaandeweg vast wat meer balans in komen maar voor nu denk ik dat het heel goed is voor dat omstreden ‘hechtingsproces’. Ik ben nu eenmaal dol-stapel-gigantisch-verliefd op mijn uk. Dan krijg je dat.

X Stephanie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s