Terug naar mama

Mijn mini is geen knuffelkind. Hij is veel te ondernemend. Alles wil hij zien en dat gaat niet als hij tegen mijn schouders aan geplakt zit. Behalve eens in de zoveel weken. Dan is het een ontzettende knuffelkont. Je houdt er van of je vindt het helemaal niks, maar ‘oei, hij groeit’!

Ukkie is vandaag op de dag af vijftien weken. Hij slaapt normaal gesproken negen uur aan een stuk ’s nachts en komt al weken niet meer voor een nachtvoeding. Toen ik vannacht de babywekker hoorde afgaan en op mijn telefoon keek hoelaat het was schrok ik dan ook best wel. 3.07 uur. He? Ik wreef de slaap eens uit mijn ogen, gaf mijn vriend een klap en keek nog eens. Ja echt, nog geen tien over drie midden in de nacht. Dat is lang geleden.

Hij leek zich nog even te bedenken en verder te slapen maar om half vier was het toch echt gedaan met de nachtrust. Dat zijn we niet gewend! Flesje maken dan maar en zelf nog net niet met de mond onder het nespresso-apparaat, oh ja zo voelde die nachtvoedingen. Gelukkig is het zondagochtend dus het kan niet zoveel kwaad. We hoeven toch niks. Terwijl ik mini een fles geef ben ik aan het rekenen. Hoe ga je dat doen als je vijf flessen per dag gewend bent en normaal gesproken pas om half acht begint? Vandaag dan zes flessen? Of rekken? Hoe dan, wat dat betreft is borstvoeding wel echt een stuk makkelijker, hup gewoon aanleggen, niet nadenken. Ik besluit het laatste te proberen. Op het kinderdagverblijf krijgt hij om de drie uur een voeding maar thuis redt hij vier of vijf uur echt wel.. tja, meer persoonlijke aandacht houdt hem toch langer tevreden.

Terwijl ik de voeding geef hoor ik mijn vriend de boekenkast in duiken. In mijn zwangerschap wees een net bevallen vriendin mij op het ‘oei ik groei’ boek. You either hate it or love it, maar het is bij ons of je de klok er op gelijk kunt zetten. Mijn vriend komt dan ook terug de kamer in met de conclusie, het volgende sprongetje begint bij vijftien weken! Voila.

20150329_112827

Een groeisprongetje kenmerkt zich volgens dit boek door het ‘terug naar mama’ gevoel. Veiligheid en geborgenheid voor het kind. Er gebeurt zoveel nieuws in zijn fysieke en mentale ontwikkeling dat hij terug wil naar wat hij kent: mama. (Vind ik leuk, eindelijk een knuffelvriendje). Het boek spreekt over een aantal sprongetjes. Vijf weken, acht weken, twaalf weken.. al die sprongetjes hebben we gezien. En iedere keer was mini even ontregeld. Heel kort, maar toch was hij even van de leg. Het volgende sprongetje staat voor week 19 maar kan zich rond week 15 al aankondigen. Voila.

Rond week 15 wordt je kindje hangerig. Hij voelt dat zijn ontwikkeling een sprongetje maakt. (van de Rijt & Plooij, 1992)

Een ander kenmerk van zo’n sprongetje is het slaapritme. Kindje kan ineens slechter slapen of zich ineens weer melden voor een nachtvoeding. Ook eenkennigheid kan erbij komen kijken. Toevallig waren we dit weekend bij oma, waar mini ineens alleen gezellig was bij mij of bij mijn vriend op de arm.

wpid-img-20150503-wa0010.jpg

Zo’n sprongetje, of het nou echt zo is of meer toeval, is wel houvast. In het boek spreken de auteurs over een winkel van gebeurtenissen die een kindje leert per periode in zijn bestaan. Die gebeurtenissen, zoals omrollen, kruipen, staan, kosten tijd en energie en dat moet verwerkt worden. Een visie die nu ancient is (1992, toen was ik vijf..) maar wat mij betreft nog best toepasbaar. Zoals met elk boek moet je ook hier uit kiezen wat bruikbaar is voor jou en je kindje maar ik heb er best wat aan. Als ik ineens denk, “wie is dit kind?”, omdat zijn gedrag ineens omslaat heb ik veel aan dit boek. Veel ‘aha’ en ‘oh ja’ momenten. Verder geeft het boek ervaringsverhalen van ouders. Ervaringsverhalen die best bijzonder zijn, over kinderen die helemaal niet meer slapen of alleen maar weer huilen. Ik mag het misschien niet zeggen maar het is altijd fijn om te lezen dat het echt nog wel erger kan.

Hij kan ook ineens veel meer. Of moet ik zeggen hij wíl veel meer maar is gefrustreerd dat het niet (nog niet) lukt.

Globaal beschrijft het boek wat je baby kan of gaat leren in zijn levensfase. Leuk om te lezen en om naartoe te werken. Ik haal er uit hoe ik mini kan stimuleren om dingen te leren en kijk niet meer zo op van een korte gedragswisseling. Wat mij betreft een aanrader. (Maar koop gerust een tweedehandsje, het is geen bijbel).

Liefs!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s