Waarom huil je nou?

Elk boek zegt het, na een tijdje ga je de huiltjes van je kind herkennen. Ik kreeg toch wel even de zenuwen toen ik na twee maanden nog echt geen idee had. Huilen is huilen. Huilen is niet leuk. Huilen is niet weten wat er is.

En weer huilde mini. Nu huilde die van mij iets meer dan gemiddeld maar dat daargelaten. Net een schone broek, gegeten, geslapen..nee, hij heeft niet geslapen. Logisch geredeneerd is dit dan een huiltje van vermoeidheid.N Nog een keer keek ik in dat boek. “Na de kraamweek heb je door welk huiltje wat betekent, want elk huitlje is anders.” Niet begrijpend kijk ik mijn kind aan. Lieverd ik snap je niet, wat wil je nou? Alsof hij zich omdraait en zou zeggen, “Nou mam, goed dat je het aangeeft, ik zou graag even een halve fles willen hebben om daarna lekker te slapen. Ik wens niet gestoord te worden.” Dat zou wat zijn.

Ieder huiltje is anders en als moeder hoor je vanzelf wat je kindje wil. Ik herkende er niks in. Ik stelde me dat herkenningsmoment voor als het verschil tussen sirenes van de hulpdiensten. De brandweer, politie en ambulance hou ik ook uit elkaar. Dit is mijn kind. Die begrijp ik vast ook wel. Mooi niet. Elk huiltje klinkt dus precies hetzelfde. Het is niet anders van toon, niet langer of korter, niks. Hooguit zit er wat verschil in volume. Mini kent hard, en heel erg hard.

Nu las ik dat er onderzoek gedaan is naar de huiltjes van baby’s en het herkennen daarvan. Wat blijkt nou. Het is niet mogelijk om een huiltje te herkennen (gechargeerd dan he). Zie je! Ik ben niet gek, ik ben eerlijk. Het is de eerste maanden gewoon zoeken naar de reden van huilen en daarna word je makkelijker in de omgang en ken je de routine. Feilloos voel ik nu aan wat mijn kindje nodig heeft omdat ik zijn ritme ken. Wordt hij drie kwartier na het eten wakker en huilt hij? Dan is hij nog niet uitgeslapen en kan hij beter terug naar bed. Is het vier uur geleden dat hij gedronken heeft? Dan heeft hij honger. Blijft hij huilen in bed? Dan voelt hij zich niet lekker of heeft hij een natte broek. En ik scoor elke keer. Het heeft niks met dat huiltje te maken. Dat sippe snoetje, pruillipje en traanoogje gevolgd door een flinke jammerende huil doet het voor mini iedere keer.

De brandweer en de politie hou ik ook uit elkaar als ze met gillende sirenes langskomen, waarom mijn baby dan niet?

Gaat het dan om huiltjes herkennen? Of om je kind kennen? Ik denk het laatste. In het begin ken je elkaar nog niet. Je hebt die onverklaarbare spontane liefdesband maar je moet elkaar nog helemaal leren begrijpen. Na twee maanden, als de rust intreedt en de krampjes langzaam de koffers pakken, komt die routine. Ik hoefde niet meer te zoeken naar de volgende activiteit, ik hoefde niet meer te lopen tot hij in slaap viel, waarna hij meteen wakker werd van de honger, ofzo. Ik wist precies welke activiteit de andere opvolgde. Ineens leven we bij de klok, per toeval. Mini weet waar hij en toe is, en ik weet waar mini aan toe is.

Het is een heel geruststellende gedachte dat ik nu weet dat ik niet naar de kno arts hoef met een defect gehoor. Er zit gewoon geen verschil in die jammerende huilsalvo’s. Dat is uiteraard ook bij iedereen anders en zal ook met beleving te maken hebben. Ik was blij met dit onderzoek. Als ouders, op een geluidsband, een huiltje na een inenting niet kunnen onderscheiden van een huiltje na het spelen, doe ik het zo slecht nog niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s