Studeren & een kleintje

Met het schaamrood op mijn kaken klim ik van achter mijn steen vandaan. Het zonlicht doet pijn aan mijn ogen. Gelukkig, de wereld bestaat nog. Het was de week van het examen.

Anderhalf jaar mocht ik uitleven naar dit examen. Strafrecht in een mondeling jasje gegoten. Niet aan mij besteed. Recht niet & mondeling al helemaal niet. Ik ben zo iemand die uitmuntend kan presteren, op papier. Anyway, na een turbulente zwangerschap en bevallingsverlof was er geen ontkomen meer aan. Dat examen moest gemaakt worden, op wat voor kleur wolk je ook zit. Studeren en zorgen voor een kleintje en (stiekem toch) bijkomen van een zware tijd. Hoe dan?

Na zestien weken principieel geen letter lezen van iets dat ook maar in de verste verte een raakvlak had met werk of school kwam de realiteit na mijn verlof hard binnen. Vier weken had ik de tijd om stof te leren waar je een new yorkse bibliotheek makkelijk mee kunt vullen. Nog niet gesproken over de eindeloze stroom rechterlijke uitspraken en aanwijzingen der ministerie. Had ik toch in mijn verlof moeten studeren? Principes zijn best belangrijk vind ik. Besides, met een huilbaby’tje is leren sowieso geen optie. Nu het leven van mini wat makkelijker werd en hij wat meer op mijn begon te lijken (ik slaap graag) was er weer tijd voor mij en mijn wetboeken. Niet de ideale omstandigheid om mee te beginnen maar niets aan te doen.

Mini wordt wakker rond 7 uur ’s morgens en slaapt na de eerste fles weer door. Flesje geven, baby in de box, mama douchen en ontbijten en zodra mini slaapt in de boeken duiken. Ik stelde me in op drie kwartier concentratietijd en stortte me als een gek op wet en regelgeving. Toen ik drie uur later op de klok keek en mini nog steeds sliep kreeg ik er vertrouwen in. Zou hij weten dat ik moet slagen?

Twee dagen in de week de tijd om thuis te leren en drie dagen naar mijn werk, om daar ook weer verder te leren. Dat werkt net zo slecht als thuis leren overigens want op mijn werk zijn ook veel interessantere dingen te doen dan studeren (al is het maar koffie halen). De eerste week thuis is fantastisch. Mijn motivatie gaat door het dak omdat ik alleen kan leren bij een slapend kind en verplicht pauze heb als mini een kik geeft. De natuurlijke indeling van deze dagen helpt! Gigantische thermosbekers thee, dozen koekjes en boeken. Het weer is dramatisch slecht (score!), en terwijl de klanken van il divo ergens uit de woonkamer klinken kan ik me wonder boven wonder goed concentreren.

Net zoals met alles dat goed begint zwakt ook deze concentratiepiek snel genoeg af. Het huishouden om me heen verslonst en daar kan ik -en mijn vriend trouwens ook- niet tegen. Voor ik de volgende dag mijn boeken open sla wordt er dus gestofzuigd, gesopt, gewassen en gestreken. Bedden verschoond, kasten uitgeruimd, sokken gestopt… oh nee, daar gaan we. Mini is de tweede week ook niet in zijn hum. Ziekig haal ik hem op van het kinderdagverblijf. Hij hoest de longetjes uit zijn lijf en bibbert tegen me aan. Slapen wil hij niet, althans, niet ergens anders dan op mij. Ik offer alles op en kruip met mijn zoon in bed. Zachte muziekjes, wiegende bewegingen en af en toe een snikje voor hij in slaap valt. Ik bedenk dat dit is wat er echt toe doet en blijf lekker met hem liggen. In mijn hoofd rijtjes van procedures en bewijsstelsels en aan de muur een nijntje lampje dat langzaam uit gaat.

Dan toch maar leren op mijn werk. Ik zonder me af van collega’s en vrienden en ’s avonds thuis is het niet anders. Hoe dichterbij de examendatum komt hoe verder ik de deur sluit van mijn antisociale bunker. Tot ik twee dagen voor het examen in een kamertje op kantoor ver weg van de beschaving met de deur dicht, boeken lees over financiën en strafprocedures. Ik probeer mijn gedachte erbij te houden en weet dat vriendlief zorgt voor ons zieke spookje. Nog twee dagen.

Ik word hoe langer hoe zenuwachtiger en ben er van overtuigd dat ik niet genoeg voorbereidend werk heb gedaan. Ondertussen word ik ook hoe langer hoe zieker. Mijn keel voelt als een brandend stuk schuurpapier en warm krijg ik het al dagen niet meer. De prijs voor knuffelen met een ziek kindje. Nog meer thee en complete dekbedden over mijn hoofd en maar door stampen. Niet dat dat een dag voor het examen ook maar enig doel dient. Gemoedsrust misschien. Om 21 uur begint mijn uk weer te huilen. Arm kind, hoesten, kuchen, slijm spugen. De boeken gaan dicht en ik trek hem dicht tegen me aan. Samen vallen we in slaap.

De dag van het examen ben ik opvallend zelfverzekerd. Ik kan dit, ik weet niet alles maar best wel veel en als het niet lukt, is dat ook niet erg. Om kwart voor 9 zwaait de deur van het lokaal open. Als de hotemetoten me vragen binnen te komen knijp ik toch mijn billen bij elkaar van angst (wat is dat toch voor iets belachelijks). Anderhalf uur. Dat is alles. En ik ben geslaagd. Was dat nou zo erg? Welnee, maar de combinatie met mama zijn (net, mama zijn) en een ziek kindje maken het allemaal wat moeilijker dan anders. Je kunt niet van tevoren zien hoe de dagen lopen. Je kunt je niet afzonderen voor je kleintje. Mama ben je altijd. Ook als je moet afstuderen. Je weet nooit wanneer je kindje een infectie in zijn rugzakje mee naar huis krijgt van het kinderdagverblijf. Goed voorbereid is het halve werk. Vroeg beginnen dus!

Waar een collega tegen mij zei: “Je moet maar zo denken, bij je kleine wonder is dit allemaal maar relatief.”

Toen ik thuis kwam dacht het virus, eindelijk! Vrij spel! En na een gebakje om het te vieren kroop ik diep, diep onder de wol om vervolgens vijf dagen patience te spelen met de griep. Maar hey, deze hobbel is wel mooi genomen.

Liefs Stephanie

4 gedachtes over “Studeren & een kleintje

  1. Mandy zegt:

    Gefeliciteerd! Je schrijft erg leuk en eerlijk! Ik ben nog geen mamma, maar ik snap door je blog meer wat ik (over een paar jaar) kan verwachten.

    Like

  2. Marieke zegt:

    Sinds kort volg ik je blog en ik vroeg me al af waar je was gebleven (ik dacht daar je misschien op vakantie was). Maar na het lezen van deze blog begrijp ik helemaal waar je was en waarom er even geen blogjes verschenen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s