Weekendje weg en babypubertijd.

Eindelijk was het zover, we hadden met de familie een weekendje Center Parcs geboekt om met zijn allen de verjaardag van oma te vieren. De eerste echte ‘vakantie’ voor mini, en voor ons met mini.

We zijn al vaak genoeg een weekendje weg geweest. Naar mijn ouders aan de andere kant van dit mooie Nederland. Inpakken is geen obstakel meer, daar zijn we in geoefend. Toch is dit anders. De slaapkamer bij oma is vertrouwd. Het is daar rustig en stil en het ritme is hetzelfde als thuis. Nu gaan we naar een huisje, je moet maar afwachten wat je aantreft. Het ruikt anders, het ritme is anders, het bed is anders en het is druk. Met 8 man in een bungalow is voor mij al intensief, laat staan voor ukkepuk.

Vrijdag moet ik werken tot vijf uur. Ik zorg dan ook dat donderdagavond alle tassen ingepakt zijn en alleen de laatste spullen vrijdag nog bij elkaar gezocht moeten worden. Voor we alles hebben ingepakt en onderweg kunnen naar Center Parcs Het Heijderbos (bij Gennep) is het dan ook ruim half acht. Gelukkig zijn de weergoden ons goed gezind (… niet). Met geknepen billen en klapperende tanden zit ik op de passagiersstoel van de auto. Goddank rijdt mijn vriend want ik was al twintig keer gestopt om met mijn handen over mijn hoofd onder het dashboard te kruipen. Noodweer was voorspeld, dus geheel een verrassing is het niet, maar toch. Terwijl de takken over de A15 vliegen, het water tot aan de carrosserie van de auto reikt en de wind en bliksem een soort wedloop doen, slaapt mini rustig door op de achterbank. Ik heb een week later nog spierpijn in mijn rug van de spanning. Ik ben geen held, en dat zal ik ook nooit worden.

Om negen uur ’s avonds komen we zonder deuken, krassen of kleerscheuren aan op het park. De huisjes zijn zoals je van Center Parcs gewend bent. Blijkbaar ben ik 27 jaar geleden ook met mijn moeder en oma’s in dit park geweest en als ik mijn moeder mag geloven is er in bijna dertig jaar niets veranderd. De kleurrijke borden van kidsclubs zijn vaal, de huisjes zijn gedateerd en aan de groenvoorziening is vooral het overwoekerconcept zichtbaar. Back to basic. Gezelligheid moet je maken. Met vier ruime slaapkamers, twee badkamers, grote woonkamer en eenvoudige keuken is het nog zo slecht niet hoor. Voor ukkie hebben ze een campingbedje dat prima bij ons op de slaapkamer past. Na een wedstrijd ‘wie doodt de meeste muggen’ gooien we de koffers neer en ploffen op de bank.

Een weekendje rust. Bijkomen van de drukte op het werk en het rumoer om ons heen. Dachten we. Mini dacht daar anders over. Hij heeft gehuild, zo hard, zo hartverscheurend, zo hulpeloos. Wij stonden verbaasd te kijken naar zijn verdrietige snoetje dat een soort permanent onbegrip uitstraalde. “Waarom zijn we hier? Waar is mijn bed? Waar is mijn vertrouwde omgeving en waarom is het hier zo vreselijk druk?”. Ukkie wilde niks missen. Als je besluit de dag zo alert mogelijk door te brengen is voor slapen natuurlijk geen plaats. Dat deed hij dan ook niet. Bij elke poging om hem in bed te leggen ging de sirene af. De hele trukendoos ging open, inclusief stromende tranen over zijn wangetjes. Ja, zet dan je moederhart maar eens aan de kant. En zo zaten wij, mijn vriend en ik, uur na uur op bed met een ontroostbaar mannetje. ‘Sssssj.. ‘ en maar wiegen, lopen, vasthouden en troosten. Tja, je moet toch leren dat we niet altijd thuis zijn, schaapje, maar als je zo verdrietig bent laten papa en mama je echt niet alleen. Het is nou eenmaal niet altijd even makkelijk. Alles is een kwestie van tijd, leren en ontdekken.

Wel een succes was het zwembad. Na ons eenmalige avontuur bij het babyzwemmen gingen we nu voor het eerst met zijn drieën naar een echt zwembad. Ik had van tevoren een zwemband uitgezocht want je weet maar nooit in die parken. Geen zwemband bij je en een fluitje van de badmeester, daar zat ik niet op te wachten. Gewapend met de zwemtrainer van Fred (fantastisch, aanrader) gingen we dan ook Aquatopia in. In deze zwemband heeft mini een liggende houding, heel natuurlijk en mini vond het fantastisch. Met zijn beentjes maakte hij heuse zwemslagen en de lach was niet van zijn gezicht te krijgen. Die van mij ook niet van mijn gezicht trouwens. Wat waren we trots. Niet alleen op mini, maar ook op onszelf dat het lukte om binnen tien minuten omgekleed en al in het water terecht te komen. Het blijft een organisatie, waar je echt talent voor moet ontwikkelen. Ik word er ooit echt wel handig in..

Het was een fijn weekend. We waren er toch even uit. Hoewel de familiaire expedities veelal niet aan ons besteed waren omdat kindje het niet makkelijk had, hebben we er met zijn drieën wat leuks van gemaakt. Toch was ik blij dat ik in mijn eigen bed lag zondagavond. Mini ook, die veranderde meteen weer in zijn rustige, tevreden zelf. Ga je met veel man op vakantie, dan moet je er rekening mee houden dat je kindje ineens heel veel ouders heeft. Iedereen weet wel hoe je met je kind moet omgaan. Dat is moeilijk. Niet alleen voor mij, want hoe ga je daarmee om? Ook voor mini. Voorlopig houden we de rust er in. Als we op vakantie gaan is dat met zijn drietjes. Hij moet het wel leren, maar het is geen wedstrijd.

Liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s