Baby’s first: Het strand!

Ik ben verzot op het strand. Zelfs de Nederlandse kust vind ik geweldig. Aan de oostkant van dit land, waar ik opgroeide en waar de zee (toch best wel) ver weg was, droomde ik van de branding, de golven en de schone lucht. Toen ik eenmaal in centraal Nederland ging wonen en een auto tot mijn beschikking had, was ik er niet weg te slaan. Elk vrij weekend bracht ik door bij mijn favoriete strandtent in Scheveningen, langs het mooie strand van Zandvoort of op de boulevard van Noordwijk aan Zee. Gelukkig deelt vriendlief die voorliefde voor het rulle zand en de schuimende golven. Het werd dan ook hoog tijd dat mini een keer met ons mee ging. Kijk mee!

20150711_203153

Het is de enige plek waar ik tot rust kom, waar mijn gedachten -complete chaos- ineens bijzonder geordend zijn. Of het de pure lucht is, de zeewind, de geur, de mensen of de mentaliteit, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik, als ik ooit werk-technisch de mogelijkheid heb, nog naar het strand wil verhuizen. Lijkt me fantastisch, je deuren open en het strand op. ’s Avonds de golven horen en de zon onder zien gaan in het wateroppervlak.

Anyway. De afgelopen weken was het warm. Bijzonder warm. Overdag met mini naar het strand is voorlopig nog geen optie. Hij heeft een hele korte concentratiespanne en raakt helemaal overstuur als hij niet op tijd in bed ligt. Hij heeft zijn slaap heel hard nodig en hij kan de slaap ook alleen maar vatten in een hele stille, donkere, koele omgeving. Niet op een druk Nederlands strand dus. Dat is voor ons ook alleen maar lastig. Hoe ga je flesjes maken op het strand? Mijn kinderwagen is trouwens ook voor geen meter strandproof.

Het strand is mijn thuis. Ook al heb ik er nooit gewoond of geleefd.

Gelukkig lenen de avonden zich ook prima om het strand op te gaan. Bonus: de zonsondergang, en het is niet zo druk. Rond zeven uur stappen we dan ook met zijn drietjes in de auto naar Zandvoort. De kinderwagen laat ik thuis, daar ga ik niet eens aan beginnen. Mini gaat in de draagdoek. Het is op het strand wel wat frisser dan ik dacht. Het was een slordige 29e graden, dat voelt in de betonnen Jungle van Amsterdam oost natuurlijk nog wat warmer aan ook. De frisse zeewind zorgt wel voor een graad of tien verkoeling. Gelukkig zit mini lekker warm, dicht tegen mij aan. Dubbel win, ik ben namelijk ook een enorme koukleum, dat kacheltje van 37 graden tegen me aan is echt een cadeautje.

We strijken neer bij een strandtent voor een kopje koffie. Normaal vindt mini dat tien keer niks. Niet bewegen is al fout, en op een saai terras zitten waar niets te kijken of te spelen is, is natuurlijk helemaal dodelijk. We bereiden ons dan ook voor op ons terras-ritueel, om de beurt rondjes lopen met mini, zodat hij de buurt kan ontdekken. Toch lijkt het alsof hij voelt dat we ontspannen zijn. De zeelucht doet ons goed en mini ook. Hij zit lachend op schoot bij papa en geniet van.. niets in het bijzonder. We drinken een overheerlijke cappuccino en mini geniet van een flesje melk. Daarna lopen we een flink stuk over het strand. Ik stap de zee in en mini kijkt nieuwsgierig over de rand van de draagdoek. Hij praat honderduit en kijkt heel verwonderd naar de golven en het schuim op het water. Ik kon niet gelukkiger zijn op dat moment. Als de zon onder is gaan we terug naar de auto. Drie uurtjes hebben we het volgehouden. Ondenkbaar in de stad, waar drukte, lawaai en chaos overheersen. De rust doet ons allemaal heel goed en eenmaal thuis slapen we bijzonder goed. Wat fijn, dat gaan we veel vaker doen.

wpid-img_20150712_202909.jpg

X Stéphanie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s