Lang verwacht, lief kleintje

Elke week een blik in het dagboek dat ik bijhield tijdens mijn zwangerschap. Een soort throwback therapy. Zo lang als alles leek te duren, zo snel is de tijd achteraf omgevlogen. Lieve Kitty..

Achttien weken. Bijna halverwege. Mijn gevoel zegt dat we pas een kleine maand onderweg zijn maar getalsmatig klinkt achttien weken toch best wel ver onderweg. Vorige week lieten we pretplaatjes van je schieten. Pretecho heet dat. Tenminste dat hoort het te zijn. Ook al is het een pret aangelegenheid en ga je met vlinders in je buik naar de afspraak, toch is er altijd een gezonde spanning. Ze zou toch niet iets zien dat niet klopt he? Dat je een fronsende vrouw naast je hebt, die zegt: “Mevrouw, u kunt beter even contact opnemen met uw verloskundige”. Vast geen onbekende nachtmerrie in het land der zwangere vrouwen. Gelukkig bleef ons dat bespaard en zag je er goed uit, voor zover zij kon zien. En guess what?!
Je bent een jongetje! Mijn, ons, gevoel heeft ons niet in de steek gelatene. Het oordeel van de echo was dan ook geen verrassing.. ik wist het. Ik voelde het en ik heb het altijd geweten. Natuurlijk ben je een jongen. Natuurlijk ben ik een jongensmama. Zo hoort dat ook. We lieten de foto’s maken bij Prenatal Hearts in Amersfoort. Die hebben dat dus even heel slim bekeken. Als je daar weg wil, moet je door de winkel (Prenatal zelf) heen. Je kunt er niet omheen, niet langsaf, niet onderdoor. Laat een zwangere vrouw die net het geslacht van haar mini heeft gehoord maar los in een winkel. Mooi niet dat ze zonder aankopen naar buiten komt. Marketing-proof, deze organisatie. Ik kocht een blauw konijn van happy horse. Zijn eerste knuffel!

Achttien weken. Ik ben een beetje ziek en zwak maar gelukkig nog steeds niet misselijk. Volgens de bakerpraatjes is misselijkheid ook een typisch symptoom voor meisjesmama’s. De week begon ook wat gammel. Van niet lekker tot ronduit beroerd. Moe, geen zin in wat dan ook. Ik wist niet dat een mens zo moe kon zijn. Ik hoopte dat die vermoeidheid na drie maanden wat zou afnemen maar de batterij gaat alleen maar verder leeg. Middagdutjes heb ik ineens ontdekt en slapen op de bank is nog steeds vaste prik om zeven uur ’s avonds. Het is de laatste week op kantoor voor de vakantie. Dat komt even heel goed uit. Het weer in Nederland is om te huilen, wanneer niet in de zomer trouwens. Het is een graad of 17 met veel, heel erg veel, super veel, regen en hier en daar een onweersbui. Niet zo gek dat mijn weerstand ook een vlucht naar de tropen heeft genomen om mij achter te laten met een brak lijf. Anyway, klagen mag eigenlijk niet, volgende week vliegen we naar beter oord. Spanje! Ik ben benieuwd hoe de warmte me gaat bevallen.

Voelen kan ik mini nog steeds niet. Een mega buik heb ik ook nog niet. Een kleine buik ook niet eigenlijk. Als ik ’s morgens wakker wordt lijkt die mini babybump helemaal te zijn verdwenen. Gelukkig zorgt de zwaartekracht er toch voor dat ik gaandeweg de dag ineens wel een klein beetje in verwachting lijk. Of die grote tabletten Milka chocoswing hebben ineens uitwerking op mijn lijf, dat zou ook nog een verklaring kunnen zijn. Overigens let ik nu heel erg op mijn eten. Ik wil eigenlijk ook alleen maar gezond voedsel. Er wordt uitgebreid gekookt in huize weltevree en de avondsnacks koeken, wafels en chocola zijn ingewisseld voor bakjes komkommer, wortel, aardbei en blauwe bes. Ik zweer ineens bij liters vanillevla en koffie kan ik niet meer luchten of zien. Best gek voor iemand die koffie tot een hogere kracht verheven heeft.

Als we terugkomen uit de middellandse hemel is het tijd voor de twintig weken. Oh jee, ook weer zo’n stressmoment voor deze ‘ik-maak-me-zorgen-om-alles’- mama. Maar ik voel dat het goed met je gaat. Eerst ontspannen. Dat hebben we best verdiend met zijn allen. Na de twintig weken echo mogen mijn jeukende handjes eindelijk geld uitgeven op alle leuke babysites, in alle babywinkels, boetiekjes, marktjes en noem het maar op. Eindelijk kan ik mijn eeuwigdurende shopverslaving botvieren op iets anders dan mijn eigen kledingkast.

Hello summer, how I have missed you.

Liefs, Steph.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s