6 maanden postpartum

Een half jaar! Een half jaar alweer. Waar de tijd blijft mag Joost weten. Drie keer met je ogen knipperen en de helft van 2015 is gewoon om. In de slaapkamer ligt mijn kleine ukkepuk, die stiekem helemaal zo klein niet meer is, lekker te slapen. Een ritme, een vast schema, maat 74 en bijna aan het kruipen. En ik? Ik ben ook weer helemaal de oude.. soort van.

Daar zat ik dan. 39 weken zwanger en schoon 17 kilo aangekomen. Van al die kilo’s is geen gram meer over na zes maanden. Maar ik merk nog genoeg van mijn after-zwangerschap symptomen. Negen maanden heb je nodig om te ‘ontzwangeren’, zeggen alle boekjes. Vond ik ook onzin toen ik dat voor het eerst hoorde, maar ik geloof dat het klopt. Zo niet, is het met mij, zowel fysiek als emotioneel, best dramatisch gesteld.

Tijdens de zwangerschap verlies je meer haar dan ooit. Las ik ook in die boekjes. Is ook waar trouwens. Ik kon bijna twee keer per dag de bank stofzuigen. Het was net of ik met een golden retriever had zitten knuffelen als ik een half uur op de bank had gehangen. Mijn lange blonde haren vielen ook wel erg op, op die grijze stof. Dat ik nog haar op mijn hoofd heb is een godswonder. Gelukkig is dat haarverlies nu wat minder geworden. Het gebruikelijke verlies van 100 haren per dag haal ik nog wel hoor, makkelijk. Maar die dramatische hoeveelheden in mijn borstel, in het doucheputje en op mijn kussen zijn verleden tijd. Dat fijne kwaaltje resulteert trouwens wel in van die flatteuze Alfalfa sprietjes over mijn hele hoofd. Heel charmant.

De vermoeidheid achtervolgt me nog steeds. Ik zweer bij middagdutjes, ochtenddutjes, avonddutjes, bankdutjes, tafeldutjes. Oké ik zweer bij elk dutje dat ik kan krijgen. Al is het maar een half uur als mini slaapt en ik niks anders zinnigs te doen heb. Tegenwoordig vind ik niet zo veel ‘meer zinnig’ dan slapen. Ik vraag me af of ik ooit nog energie krijg. Iedere morgen als mini om 5 uur wakker wordt druk ik mijn gezicht weer in het kussen en vraag ik me af waarom ik in vredesnaam zo nodig All you need is Love moest afkijken de avond er voor. Ik ben geen ochtendmens en dat zal ik ook nooit worden. Suck it up, ik heb iets veel leukers dan slapen. Ik heb die slaap alleen gewoon soms heel hard nodig, als je bedenkt dat ik al in slaap ben gevallen voor ik het kussen aanraak. Scheelt dat mijn lieve wederhelft graag de zorg even overneemt zodat ik aan dat middagdutje kan toegeven. Naast moe ben ik ook nog steeds behoorlijk futloos en niet vooruit te branden. Als ik iets moet lezen, of als ik wil studeren of schrijven, zit ik zo knikkebollend achter mijn bureau. Mijn concentratiespanne is zeker tien keer zo kort als voor de zwangerschap. Zal vast een gevolg zijn van dat permanente slaap tekort. Voor de zekerheid heb ik toch de dokter maar even geraadpleegd, maar met mijn bloedwaarden, vitaminen en suikerspiegels is niets mis. Je lichaam moet namelijk ook herstellen, zo hoorde ik van mijn jolige huisarts. Misschien toch maar eens echt vroeg naar bed.

Nog zoiets fijns, zwangerschapsdementie. Ook de helderheid van geest kwam niet meteen terug toen mini het levenslicht zag. Zonder agenda kan ik niet meer functioneren. Met de staart tussen de benen toegeven dat ik een afspraak vergeten was, mijn vriendin bellen dat het me heel erg spijt dat ik haar verjaardag vergeten ben. Als het niet meer op Facebook, de koelkast of in mijn agenda staat weet ik niet meer welke dag het is. Heel verwarrend en totaal niet mijn karakter, maar soit. Ik geef de zwangerschap de schuld. Elke afspraak omtrent mini onthoud ik dan weer wel. Het is een soort prioriteitshift, denk ik. Hou ik mezelf voor. Is mijn smoes.

Verder gaat alles steeds meer vanzelf, met mini en in huis. Waar ik me eerst afvroeg hoe ik mijn kind kon begrijpen en of dat ooit zou gebeuren. Ik keek hem aan met het grootste botsauto gezicht dat mijn spieren mogelijk konden produceren en vroeg hardop, ‘ja maar, wat wil je dan?’. In de hoop dat iets of iemand me een handleiding zou toewerpen. Toch leer je je kind echt begrijpen. Ik weet wanneer hij moe is, wanneer hij wil eten, hoelang zijn dutjes duren en ik word steevast vijf minuten voor zijn eerste ochtendbrabbel wakker. Wij zitten op een lijn, mini en ik.

Kledingshoppen is moeilijker dan algebra. Mijn broeken van voor de zwangerschap (maat 32 of 26), kan ik echt niet meer aan. Het ligt niet mijn buik, het zijn mijn benen. Alsof het ineens tijd was voor dijen. Ik krijg die krengen gewoon echt niet verder dan mijn knieën. Ik heb vanalles geshopt. Maat 38, 36, nog maar eens een poging 34. Niks dat echt flatteert, goed zit of niet na een week weer afzakt. Gelukkig is het zomer, of iets dat daar op lijkt. Mijn gewicht is wel weer hetzelfde als voor de zwangerschap en daar heb ik, heel eerlijk, niets voor hoeven doen. Rondsjouwen met een baby en/of een kinderwagen daargelaten. We hebben heel wat rondjes gelopen. Ik weet dat ik heel veel geluk gehad heb en geen striemen, putjes of pigmentvlekken cadeau heb gehad. Aan mijn lijf zul je niet zien dat ik een kindje heb. Dat is prima, net zoals elk ander lijf prima is, zeker als het een kind gebaard heeft.

Langzaam krijg ik mezelf weer terug. Als ik nu mijn energiepeil nog omhoog krijg denk ik dat er niet zoveel verschil meer te vinden is met voor de zwangerschap. Nu eerst, maar eens met mini een dutje doen. Anders red ik de koffie vanavond niet.

headerpost

Fijne zondagavond

Liefs, Steph

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s