Stappen? Slapen? Lezen? Wat was dat ook weer…

Sinds het moederschap is er veel veranderd. Mini heeft me (meestal) 24/7 nodig en ik sta eigenlijk compleet in dienst van die ukkepuk en het huishouden dat ineens compleet andere vormen heeft aangenomen sinds we dag in dag uit altijd druk zijn. Zo zijn er ook een aantal dingen die ik met regelmaat deed en heel erg leuk vond voor ik moeder werd, waar nu helemaal niets, of bijna niets, meer van komt.

Uitslapen, of slapen, in general.
Heel cliché, maar mag niet ontbreken. Ik ben een gigantisch goede slaper. Als ik één bijzonder goed ontwikkeld talent heb, is dat slapen. Lekker, in het weekend tot een uur of tien, half elf. Vond ik niet vervelend. Wakker worden, de Ipad of een boek erbij pakken en lekker in bed blijven liggen. Zeker met slecht weer. Natuurlijk is dat verleden tijd, in ieder geval voorlopig. Kindjes hebben een fantastische biologische klok. De wekker hoeven we echt niet meer te zetten want mini wordt toch wel om 6 uur ’s morgens wakker. Als we moeten werken helemaal perfect, ik stap immers om half 7 in de auto. Nu we vakantie hebben iets minder genieten, ’s avonds vroeg naar bed gaan is er vaak niet bij. Je wil toch nog even met een wijntje van de na-zon genieten als ukkie eindelijk lekker ligt te slapen. Of uberhaupt even praten met je wederhelft of je sociale contacten onderhouden. Mini wordt wel altijd met een brede glimlach wakker, dat maakt elk uur van de dag een feestje.

Een boek lezen.
Een echt boek, geen artikel of blogpost of review. Gewoon een boek. Ik heb een hele stapel boeken klaarliggen, die ik heel graag wil lezen maar ik kan er gewoon te tijd niet voor vinden. Als er eindelijk een moment van rust is, babywise, vlieg ik de berging in op zoek naar de stofzuiger en de dweil. De was moet gedaan, de strijk stapelt nog op, we moeten eten koken en boodschappen doen. Ik ben zo iemand die niet kan stilzitten als er iets niet in orde is in huis. Als ik eindelijk zit en ik zie een stofwolkje onder de kast gaat het hele huis op zijn kop. Zo goed als ik rotzooi kan maken, zo perfectionistisch ben ik in het huishouden. Heb ik dan eindelijk een boek te pakken, ben ik genesteld in een hoekje van de bank, maakt vriendlief me anderhalf uur later wakker. “Zullen we naar bed gaan? Je ligt al de hele tijd te slapen.”

Uitgaan
Had ik daar al niet heel veel behoefte meer aan, nu ga ik helemaal nooit meer een avond uit. Die tijd heb ik ook wel een beetje gehad. Waar ik mezelf behoorlijk bejaard vind klinken als ik dit typ is het wel heel erg waar. Toen ik een jaar of 20 was, was ik bijzonder bang dat ik iets zou missen als ik een vrijdagavond niet in de kroeg was. Stel je voor dat die ene ontwikkeling in de vriendengroep plaatsvindt zonder dat ik erbij ben! Nu ben ik blij als ik een avondje rust heb. Ik moet er niet aan denken om ’s avonds me nog eens te gaan optutten voor een avondje dans en drank. De volgende ochtend rekent mijn kindje gewoon weer op mij, en dat is toch echt even iets belangrijker. Wat wel heerlijk is, en wat we ook geregeld doen, is samen een avondje uit eten, naar de film, even er tussenuit. Met vrienden een drankje doen, gewoon overdag. In plaats van tot diep in de nacht op de bar dansen. Veel leuker ook, zo kun je ook nog een beetje bijkletsen met elkaar.

Sporten
Ik was een hardloper in hart en nieren. Ik liep twee keer in de week met een vereniging en twee keer in de week zelf. Ik deed de ene wedstrijd na de andere en genoot er met volle teugen van. Mijn knie is niet meer wat hij geweest is dus de afstanden van vroeger haalde ik al niet meer maar ik vond hardlopen nog steeds de meest fantastische sport die er was. Mij moet je ook niet in een sportschool neerzetten. Van die machines krijg ik nachtmerries en ik zie het doel ook niet van mensen die stoïcijns voor zich uitkijken en met een lang gezicht het gewicht nog wat opvoeren. Enfin, in mijn zwangerschap sportte ik niet meer. Ik mocht niet meer omdat ik vrij snel met complete bedrust thuis zat. Sinds mini is geboren heb ik mijn sportschoenen nog niet onder het stof vandaan gehaald. Ik heb er gewoon geen zin meer in. Geen behoefte aan en ik denk, in alle eerlijkheid, dat ik die vijf kilometer niet eens meer ga halen zonder met mijn tong op mijn schoenen thuis te komen. Dan maar gezond eten en behoorlijk wat wandelen. Ook prima.

Onbezorgd door het leven gaan.
Overal wordt ineens over nagedacht. Niet oversteken, als het niet groen is, je weet maar nooit. Nog meer afstand houden in het verkeer, je weet maar nooit. Risico’s nemen doe ik niet meer. Onbewust ben je toch bezig met de verantwoordelijkheid die je altijd hebt. Wat moet mini zonder mij? Stel dat er iets mis gaat? Dat vergeef ik mezelf nooit, dus doe maar voorzichtig. Als mijn vriend naar zijn werk gaat zeg ik: “doe je voorzichting?”, in plaats van het simpele, kortere, en doeltreffendere ‘tot straks’. Niemand verlaat hier het huis zonder een kus en een knuffel, iets waar we voorheen helemaal niet zo aan hechtten. Ik hoor mijn eigen moeder, als ik tegen vriendlief zeg ‘sms je even als je er bent?’. Je bent ineens een eenheid. Een bedrijf, een machine, een team, een management, ouders. Dat is belangrijker, dan nog even snel door rood rennen om de tram te halen.

Niks doen
Ik hoef me nooit af te vragen wat ik ga doen. Hooguit om te bedenken wat we met mini gaan doen. Elke dag is vol. Van begin tot eind, van voor tot achter. Ik weet precies hoe de hele dag eruit gaat zien, wat ik ga doen, hoe dat ongeveer gaat en op welke tijden wat gebeurt. Heel handig voor een soort controlfreak als ik zelf. Ik heb me nog geen dag verveeld sinds mini in ons leven is. Elke dag zijn we druk. De dagen vliegen voorbij. Het liefst had ik nog meer uren in een dag gehad, want ik krijg nooit alles gedaan wat ik wilde doen. De tijd gaat nou eenmaal drie keer zo snel als je een kindje hebt. Zo snel, dat je ’s avonds op je telefoon de foto’s moet terugkijken om te zien wat je nu eigenlijk gedaan hebt.

Boodschappen doen.
Dat vind ik toch een partij ellendig. Boodschappen doen met de kinderwagen. Of met de maxi cosi in de winkelwagen. Hoe doen mensen dat? Ik voelde me een stuntpiloot (geen goeie), de keren dat ik dat probeerde. Ik stuntelde door de gangpaden heen, heb dertig mensen een enkelblessure bezorgd, gezorgd voor rijen zo lang als bij de efteling op een zomerse dag en uiteindelijk eindigde ik met stress en hoofdpijn. Kennelijk ben ik niet georganiseerd genoeg voor dit kunstje. Maar gelukkig, is daar… Albert Heijn thuisbezorgd. Nooit meer anders, met een beetje handigheid heb je altijd de bezorgkosten gratis. Waarom een paar jaar van mijn leven opgeven als het ook zo kan. De bezorgers zijn heel aardig en je boodschappen worden echt geleverd tot op de keukentafel. Geen dringen bij de kassa meer voor mij!

Genoeg dingen die ik met liefde opgeef op moeder te zijn van mijn lieve, kleine snoetje. Hij verdient elke seconde van mijn beschikbare aandacht en trouwens, naar mini kijken die verwoede pogingen doet om te kruipen is veel leuker dan welk boek dan ook.

Liefs, Steph.

Een gedachte over “Stappen? Slapen? Lezen? Wat was dat ook weer…

  1. José zegt:

    Erg leuk om te lezen en veel dingen zijn erg herkenbaar. Boodschappen doen vind ik nog steeds leuk om te doen trouwens. Manlief en ik gaan iedere week gezellig samen en dochterlief gaat dan in de draagdoek. Gaat perfect zo! En dat slapen he, ook hier was dat mijn grootste hobby. Nu nog steeds, maar ik gun het mezelf niet meer aan tijd. Frummel is belangrijker!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s