Lang verwacht, lief kleintje

Een kijkje in het dagboek dat ik bijhield tijdens mijn zwangerschap. Vandaag 19 weken in verwachting.

Negentien weken. Nog eentje en de onzekere periode is voor mijn gevoel voorbij. Nu is dat natuurlijk helemaal niet waar en ik zal vaak genoeg het ziekenhuis in moeten, maar als ik weet dat mini het goed doet ben ik gerustgesteld.  We zijn op vakantie. Een rustige villa ergens op een bergje in Spanje. De zee is op loopafstand maar we hebben een eigen zwembad in onze tuin. Mijn schoonvader staat te koken in de keuken, mijn vriend trekt wat baantjes in het zwembad en ik lig met een cosmopolitan onder de parasol. 

Wat is het warm. Het is vandaag 45 graden en de rest van de week zal het kwik gemakkelijk stijgen tot 50 graden. Ik heb last van de warmte. Een ongezellige uitslag bekruipt mijn benen en ik kan geen honderd meter lopen zonder hijgend te smeken om water. Normaal ben ik niet zo, hoe warmer hoe beter maar mijn lichaamstemperatuur is nou eenmaal een stuk hoger dan anders. Een verfrissende duik op zijn tijd maakt het allemaal prima te doen. Gewoon niet lopen, wachten tot middernacht met naar buiten gaan en ’s nachts, tja, hopen dat we kunnen slapen. Maar daar zou iedereen moeite mee hebben zonder airconditioning.

Het is hier prachtig. We hadden ons echt verheugd op deze soort van babymoon voordat mini er is. Volgend jaar zal het een stuk minder makkelijk zijn om het vliegtuig in te stappen naar das auserland. Op weg hier naartoe was ik precies negentien weken zwanger. Ik voelde een soort van vliegende substantie in mijn buik. Een vlindertje een vliegje, een baby’tje? Was dat mijn kleine ukkie? Het gevoel maakt het wel steeds echter. Ik kan niet wachten tot mijn vriend het kan voelen. Ik kan me voorstellen dat het voor de man nog moeilijker is om zich te verenigen met het leven in andermans buik. Mijn buik begint een beetje vorm te krijgen trouwens. Ik ben blij dat ik maat 38 zomerjurkjes gekocht heb, want de rest past niet meer. 

Als we terugkomen in Nederland mag ik meteen door naar het echocentrum voor de twintigweken. Heel spannend maar heel leuk tegelijk. Kijken of het nog steeds een jongetje is, kijken of alles af is, alles er op en eraan zit. Kijken of alles goed gaat met mij. Eng, spannend, leuk, mooi en geweldig dat dat kan.

Nu eerst nog even genieten van lekker eten, lange zomeravonden, geen werk, geen druk, geen stress. Genieten van onze laatste vakantie samen. Ik kan niet wachten tot ik de wereld kan delen met mijn kleine kruimel. We winkelen wat af. Zara is ineens favoriet en dan met name de babyafdeling. Ik ben nog nooit zo hebberig geweest in mijn hele leven. Ik bedenk me dat ik een extra koffer mee had moeten nemen. Staan we dan, met vijftig graden, winterkleertjes voor baby’s te shoppen. Heel bijzonder. Het leven is mooi, deze week nog een klein stukje mooier. Terwijl ik de zonsondergang tegemoet loop voel ik weer die kriebel in mijn buik. Hallo vriendje, fijn is het hier he. We doen het samen, van nu, voor altijd.

Espana mia.

Liefs, Stephanie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s