Er was eens, een tandje.

Het is best wel een ding hé, als een baby zijn eerste tandjes krijgt. Het doet pijn, hij voelt zich niet helemaal in zijn hum, is uit zijn doen en hij is ineens zo baby af. Wacht maar even nog met die tandjes mini, die tandvleesbergjes waren zo schattig!

Al sinds mini vier maanden is krijg ik het van familie te horen: “hij krijgt vast een tandje!”. Mini kwijlt, kauwt op alles, stopt je vingers, oorbellen, kleren, riem, horloge en sokken in zijn mond. Dat kan niet anders! Roept moederlief (schoonmoeder, tante, oma, buurvrouw). Vier maanden, veel te vroeg joh. Daarbij voel ik niks als ik over zijn tandvlees ga met mijn vingers. Ik zie niks en ik voel niks. Dat kwijlen gaat even door, het schijnt – zo heb ik me laten vertellen – te maken te hebben met de hoeveelheid bacteriën die baby’s binnenkrijgen zo gauw ze bedacht hebben dat alles in hun mond kan. Die bacteriën kwijlen ze er dan weer uit. Geen tandjes dus.

Het is twee maanden later en mini slaapt niet meer in zijn eigen bed, verdorie. Lig ik weer, met een draaiende ukkepuk op het grote bed. Ik produceer klanken lijkend op ‘sssssj’ en ‘kgggg’, vraag me niet waarom maar het werkt. Tenminste, dat deed het tot nu toe. Met mijn handen in het haar zit ik. Waarom slaap je nou niet? En waarom krijs je alsof je vermoord wordt als je in je eigen bed moet? Sprongetjes, ja je kunt me wat, dat sprongetje houdt helemaal niet op!

Ik ben de kamer nog niet uit of ik hoor een tik tegen de muur. De speen wordt met een bloedgang naar de andere kant van de kamer gespuugd. Bijzonder knap, de kamer is toch gauw zo’n drie meter breed. Ik voorzie het wereldkampioenschap speenspugen, Beijing 2022, wij hebben een winnaar weet ik zeker. Weer gaat het luchtalarm af. Ik kijk op de kalender, nee het is niet de eerste maandag van de maand en het is al zeker geen twaalf uur. Het is echt mini. Ik loop toch maar even weg, want ja, ik blijf aan de gang. Hij geeft het alleen niet op. Multitalent deze baby, krijskampioen, speenspuug.. anyway.. als ik weer terug loop krijg ik een lachje en een zucht. Ik zing nog wat liedjes en dit herhaalt zich net zo lang tot mini wel in slaap valt.

Zijn we niet echt gewend de laatste tijd. Meestal wist ik wel wanneer het bedtijd was en daar gaf hij dan ook maar al te graag aan toe. Een fase, een periode, daar beuken we wel doorheen met zijn allen. We hebben nu toch vakantie dus alle tijd om zelf ook even een dutje op het grote bed te doen, want stel je voor dat je wegloopt en hij rolt er vanaf (iek!).

Vandaag gaat mini na de vakantie voor het eerst weer naar het kinderdagverblijf. Als ik hem na een lange dag op ga halen ligt hij tevreden te spelen op een speelmat met een gekleurd vlinderpoppetje (moet ik ook kopen, hij vind het leuk!). Ik kijk op het bord hoeveel hij geslapen heeft, drie uur ’s morgens en twee ’s middags. Hij heeft twee uur geleden zijn fles gehad en is heel tevreden geweest. Twee uur geleden de fles? “Zeker weten?”, vraag ik de leidster. Ze knikt enthousiast en vertelt iets over hoe gezellig dat moment was omdat mini in haar arm ‘beet’. Ik kijk nog eens naar mijn boefje. Hij speelt heel rustig. Alleen. Het is niet meer zo druk op de groep. Ik loop naar hem toe en hij kijkt me lachend aan. Als we naar huis lopen kletst hij er op los en af en toe bijt hij op zijn eigen vingers. Thuis eet hij lachend zijn hapje, speelt hij rustig nog even op bed en valt hij tevreden in slaap. Als hij weer wakker wordt na zijn dutje en ik hem uit bed pak, pakt hij mijn vinger. Hij brengt zijn mondje naar mijn knokkels en bijt erop. Ik voel warempel iets heel scherps. Ik doe het licht aan en kijk in zijn mond. Mini lacht met zijn oogjes en probeert aan mijn haren te trekken. Ik kijk goed en voel nog eens. Er zit er één, echt, ik voel het. Het is niet veel maar toch het is.. een tandje.

Welterusten mini, slaap lekker.

Liefs, Stéphanie

Een gedachte over “Er was eens, een tandje.

  1. José zegt:

    Aah, hier ook net het eerste tandje doorgekomen (scherp zijn ze hè?! :-O), maar ik heb het idee dat er meteen nóg een aankomt, want ’s avonds inslapen (ja, gelukkig alleen ’s avonds) is nog steeds een drama. En herkenbaar, hier werd ook voor de vier maanden al geroepen: ze krijgt vast een tandje!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s