Kinderdagverblijf Update

Inmiddels gaat mini ruim drie maanden naar het kinderdagverblijf. Hoe bevalt dat? Hoe gaat dat? Welke keuzes maakten wij?

Ik wilde best stoppen met werken. Helaas vond de loterij van niet, dus ik moest een andere oplossing hebben voor mini. Gastouders, kinderdagverblijven.. de keuze is reuze maar waar je op moet letten vond ik wel erg moeilijk. Hoe weet je of een gastouder goed is voor je kind als je maar één verkennend gesprek hebt? Hoe weet je of de leidsters op het kinderdagverblijf echt zoveel tijd voor je kind hebben als ze in het introductiegesprek doen lijken? Dingen waar je volgens mij gaandeweg achter moet komen. Zeker als je geen vrienden of kennissen hebben die van dezelfde opvang gebruik maken. Je gevoel is leidend, tenminste zo was dat bij ons. Bij het kinderdagverblijf om de hoek hadden we een soort ‘klik’ met de leidster die ons de rondleiding gaf, en maakte de lachende snoetjes op de groep een leuke indruk. Ik sprak wat ouders die daar toevallig waren en zo is de keus gemaakt. Nu zijn we drie maanden verder en heb ik wat meer kennis van zaken.

Mini doet het goed op het kinderdagverblijf. Hij vindt het leuk om met andere kindjes te ‘spelen’ en vermaakt zich prima. Tenminste, dat hoor ik aan het einde van de dag. Meestal tref ik hem spelend met een poppetje op een speelmat als ik rond half zes binnen kom lopen. Ik krijg dan meteen een warme glimlach van hem. Natuurlijk heb ik hem ook wel eens opgehaald terwijl de tranen over zijn wangen rolde, maar ja, is dat thuis niet net zo?

De opvang waar mini naartoe gaat is niet heel groot, maar ook niet kleinschalig. Het is een vestiging van één van de grotere kinderdagverblijforganisaties van het land en er zijn best veel groepen in het gebouw te vinden. Dat er soms wat gebrek is aan overzicht merk ik wel. Zo is mini’s bakje met kleren ooit kwijt geweest (wel weer gevonden), zijn ze zijn speen regelmatig kwijt en is er wel eens een voeding spontaan verdwenen. Het komt soms wat chaotisch over, maar wat wil je met zoveel kleine kindjes die allemaal aandacht willen en verdienen. Zo lang er goed voor mini gezorgd wordt, maak ik me niet zo druk om de materiële chaos.

De communicatie tussen de leidsters en de ouders is prima. Elke dag neemt de leidster even tijd voor me om door te nemen hoe de dag was en om te vragen hoe mini het thuis gedaan heeft de vorige dag en/of nacht. Of zo’n gesprek slaagt of niet ligt meestal aan de ouders, die rennend binnenkomen en rennend weer naar buiten gaan. Druk-druk, alles moet snel! Vriendlief en ik proberen altijd een paar minuten op de groep te blijven voor we weglopen, zien dat mini tevreden speelt, of het naar zijn zin heeft met een ander kindje.

De ontwikkeling wordt goed bijgehouden en de leidsters maken veel foto’s (erg fijn in deze fase, stel dat hij ineens gaat kruipen daar en ik heb er geen beeld van, zou ik zo jammer vinden). Dat boek krijg je aan het eind van het jaar mee naar huis. Om de zoveel tijd hebben we een evaluatiegesprek waar zijn ontwikkeling nog eens uitgebreid besproken wordt. Je moet dan ook denken aan zijn slaap- en eetpatroon. Mini mag nu boterhammen, ze vragen netjes of zij dat ook aan hem mogen geven, of dat ik dat liever nog even niet wil. Ook wordt bijgehouden hoeveel mini slaapt en eet en ook die informatie krijg ik te horen aan het eind van een dagje spelen. Hij slaapt zelfs beter dan thuis en eet heel goed.

Je weet natuurlijk nooit wat er achter gesloten deuren gebeurt als je je omdraait en weg loopt. Ik denk dat dat het moeilijkste is aan het achterlaten van je kindje op het kinderdagverblijf. Zijn ze echt wel zo lief? Krijgt hij echt wel genoeg aandacht? De nieuwsberichten zijn niet altijd lovend over kinderdagverblijven en het personeel. Ik volg mijn gevoel en oordeel aan de hand van mini als ik hem ophaal. De leidsters zijn helemaal weg van mijn kleine vent en vertroetelen hem tot en met. Hij is ook een innemend mannetje. Al die kleintjes daar trouwens.

Mini gaat nog steeds twee dagen per week naar het kinderdagverblijf. Wij werken allebei vier dagen en studeren daarnaast. We hebben dan ook aan alle kanten tijd te kort in een week. Eigenlijk zou het beter uitkomen als mini een dagje extra naar het kinderdagverblijf zou gaan. Nu kunnen we extra diensten aannemen of flexwerken omdat vriendlief en ik elkaars werkdagen niet kunnen opvangen. Meer dagen kinderdagverblijf kan trouwens ook helemaal niet. De kosten zijn helaas torenhoog en een extra dag(deel) kan ik me wel veroorloven, maar dan kan ik beter een dag minder gaan werken want het weegt gewoon niet tegen elkaar op. Nu is mini nog maar klein en hij slaapt nog behoorlijk wat op een dag. Die slaapjes benut ik voor thuiswerk en studie, maar veel moet helaas ’s avonds nog gebeuren, of in het weekend als we allemaal thuis zijn.

Konden we allemaal maar wat langer thuisblijven om bij onze kindjes te zijn. Daarom hebben we de keus gemaakt voor een kindje. Samen groot worden. Alles samen meemaken en mini alles laten zien. Tijden veranderen en een huishouden vergt nou eenmaal vaak tweeverdieners. Maar op deze manier gaat het hartstikke goed! Wij kunnen gerust naar ons werk, en mini.. die maakt vrienden voor het leven!

Liefs Stéphanie.

Een gedachte over “Kinderdagverblijf Update

  1. José zegt:

    Fijn dat het zo goed gaat! Helemaal goed om naar je eigen gevoel te luisteren. Mijn dochter gaat naar een gastouder en ook dat gaat erg goed! Zo fijn om te weten dat het goed gaat op het moment dat je aan het werk bent, dan kun je ze met een gerust hart achterlaten.

    Maar inderdaad, konden we maar wat langer thuisblijven bij onze kroost. Dat zou voor de kids, maar ook voor onszelf fijn zijn!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s