Lang verwacht, lief kleintje

Elke week een kijkje in het dagboek dat ik bijhield tijdens mijn zwangerschap. Deze week 24 weken in verwachting.

Vierentwintig weken. Het is de laatste dag van september, de vakantie is echt voorbij. Het is meer dan twintig graden buiten. Heerlijk die Nederlandse nazomer. Behoorlijk verdiend na die natte zomer. Ik ben begonnen aan de laatste drie maanden werk voor ik met zwangerschapsverlof mag.  De vermoeidheid speelt me wel behoorlijk parten. Wie zei dat de ergste vermoeidheid na drie maanden voorbij was, had mij vast bedacht als uitzondering op de regel. Het lijkt of ik met de dag meer moe word. Ik kan mijn heil zelfs niet meer vinden in koffie. Natuurlijk lette ik al aan alle kanten op mijn cafeïne inname maar ik kan de geur van koffie niet meer verdragen. Als vriendlief koffie zet vlucht ik naar de andere kamer. Jakkes. Dat geldt trouwens ook voor bier, kip, gekruide aardappels en rode bieten.

De babybump begint serieuze vormen aan te nemen. Ik ben zo gelukkig met zwangerschapsbroeken. Waarom heb ik die niet eerder ontdekt? Vergeet de joggingbroek, deze stretchstof zit nog lekkerder dan een legging. Een gewone broek gaat echt niet meer. Het is niet eens mijn buik het zijn mijn bovenbenen. Ik krijg die broek gewoon niet hoger. Gewone shirtjes lukt nog wel. Er gaat een wereld voor me open wat betreft positiekleding. Dat hebben ze gewoon bij H&M joh! Kun je nagaan met wat voor oogkleppen ik normaal door de winkel loop. Geen verhullende shirts voor mij, ik ben trots op mijn ‘ik-heb-teveel-gegeten’ buik.

Ik had visioenen over een zwangerschap in de maatschappij. Mensen die voor je opstaan in de tram. Mensen die de deur voor je openhouden als je ergens naar binnen wil. Het duurde een deur tegen mijn zij en wat boze blikken in het openbaar vervoer tot ik begreep dat dat misschien het voorrecht van de vorige generatie was. Of het ligt aan de grote stad, misschien zijn ze in den lande nog wel beleefd. Of iedereen denkt gewoon dat ik een opgeblazen maag heb. Soit.

Ik vind de wereld niet meer belangrijk. Ik leef in mijn eigen wereld. Mijn werk is leuk hoor. Maar laat mij maar thuis in mijn cocon ‘hibernaten’. Baby voor en baby na. Lijkt me bijzonder vervelend voor mijn vriend. Hij kan met een beetje mazzel en heel veel concentratie misschien een schopje voelen maar heeft verder geen besef van het groeiende geluk in mijn buik. Kun je nagaan dat je dan een overenthousiaste vrouw onder invloed van hormonen naast je bent die non-stop blijft door kakelen over baby kleertjes, baby opvoeding, baby kwaaltjes, musthaves en zwangerschapsperikelen. Ik ben bijzonder snel afgeleid. Niet alleen op het werk maar ook thuis. Mijn meestgebruikte zin van deze week is ‘uhuh.. wat zei je?’. Zinloos.

Het is ook heel leuk om in verwachting te zijn. Het is spannend en onverwacht, daarnaast verwarrend en bovenal bijzonder. Dat maakt dat je er van moet genieten, dat kan haast niet anders. Ik kan er dus niks aan doen dat mijn overloze interesse in de wereld an sich is verdwenen. Dat is een genetisch ding en ik ga me er vooral niet voor excuseren.

Ik ga er intens van genieten. Maar dan gros van de tijd met mijn ogen dicht. Welterusten.

Liefs Stéphanie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s