Je leven weer terug

De moeder in de supermarkt met heel leuk aangeklede kindjes, die zelf in een joggingbroek loopt met een simpel staartje in het haar. Overduidelijk geen tijd meer gehad (of geen puf meer) om een spijkerbroek uit de kast te halen. Terwijl ze dat normaal wel gedaan zou hebben. Een sluimerende bijwerking van het krijgen van een kindje, je eigen identiteit -eventjes- verliezen. 

Ik niet, ik had het allemaal heel goed voor elkaar. Een leuke garderobe voor mini als aansluiting op mijn eigen kleding. Ik kan namelijk niet wachten mijn eigen kleding weer aan te trekken. Zeker na die laatste weken alleen maar tenten (voor mijn doen) om mijn lijf. Ik was ook degene die commentaar had op vrouwen die vergeten dat ze ook nog vrouw zijn en niet alleen maar moeder. Is toch niet leuk? Niet alleen voor jezelf maar ook niet voor je partner. Dus nee, mij overkomt zoiets niet.

Dan is daar je hummeltje. Wat ik niet wist is dat daarmee ineens een hoop uren in een dag plotseling verdwijnen. Waar je eerst nog vierentwintig uur had waarvan je er zeven in je bed doorbracht, heb ik ineens een half uur durende dag en slapen is , wat is dat? Ik begrijp die joggingpakken. Ik begrijp de legging. Ik begrijp dat je je goede broek laat hangen want je moet je kleren zes keer zo vaak wassen. Spuug, poep, kwijl, hapjes, melk, je eigen eten dat je in de haast over je benen laat vallen. Jongens, het is gewoon je werkoutfit. Gemak dient de mens. Elke minuut die ik voor mezelf heb zit ik met netflix op de bank. Niet kaarsrecht in een kokerrok kan ik je vertellen. Daar ga ik dan, van modemeisje met louter hakken in de kast tot praktische moeder in losse broek, t-shirt en een palmboompje op mijn hoofd.

Nu, bijna dertig weken na de bevalling is het toch echt wel tijd voor verandering. Nu mini en ik wat meer aan elkaar gewend zijn en de dagen weer wat langer duren en niet alleen gevuld zijn met eten, poepluiers en slapen, is het tijd om wat aan mezelf te doen. Ik heb me in tijden niet zo goed gevoeld – als je de vermoeidheid wegdenkt – en ik krijg weer zin om ook even puur egoïstisch te zijn. Dat mag gerust. Sterker nog, dat moet!

Als vriendlief en ik een dagje voor onszelf hebben duiken we de stad in en ik ga winkelen. Niet voor mini, maar voor mij. Ik duik met twintig kledingstukken de paskamer in. Trots dat ik mijn eigen maat weer aan kan, trots op mijn lichaam na de bevalling en zo blij als een kind met een nieuwe outfit. Oh ja, zo kon ik er ook uitzien. Nou niet denken dat ik als een zwerver over straat ging, maar het was wel kleding uit de categorie ‘makkelijk’. Het was meer zo dat ik voor mijn leven met ukkie wat meer aandacht besteedde aan mijn uiterlijke verzorging. Als ik uitga met vriendlief doe ik dat wel. Mini een dagje bij oma, dan gaat de hele trucendoos open. Die leuke broek met die goede kont (ja die kennen we allemaal) en het blousje dat hij zo leuk vindt. De krultang komt van stal en de oogschaduw vindt weer eens zijn weg naar mijn ogen. Heel leuk, die kleine feestjes van het leven, maar eigenlijk zou iedere dag weer een feestje moeten zijn en daarom moet dat beeld dat ik had voor ik bevallen was gewoon tot uitvoering komen. Vooral thuis, want voor een dagje werk haal ik wel die leuke kleren uit de kast. Daar zijn normaal gesproken immers geen spugende kinderen.

Ik boek een avondje vrij in eigen huis. Badkamer in, spotify mee, een gezichtsmasker, nagellak en de hele toestand. Even weer meisje zijn. Vrouw zijn, tijd voor mezelf. Meezingen met mijn favoriete italiaanse zanger -uiteraard bijzonder vals, maar dat deert mijn spiegelbeeld niet- uitgebreid douchen en tutten terwijl vriendlief ergens in den lande met vrienden uit eten is en mini lekker ligt te slapen. Bijna gedwongen ging ik deze avond in. Het stond zelfs in mijn agenda. In rood en omlijnd, me-time! Als ik gewassen en gestreken op de bank ga zitten met een verse kop thee en een versnapering voel ik me even als herboren. Morgen ga ik mijn nieuwe outfit aandoen. Mijn hakken weer uit de kast halen, gewoon voor thuis. Omdat het kan. Ik pak een boek en begin eindelijk te lezen. Echt lezen. Ik bouw een band op met de karakters in het verhaal en verlies zicht op de tijd. Als mijn ogen dichtvallen ruim ik alles op. Wat heerlijk. Ik heb mezelf weer gevonden, en daar word ik heel gelukkig van. Hoe iets simpels je zoveel energie kan geven. Dus naast we-time, nu zeker ook me-time.

Liefs, Stéphanie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s