Niet gelukkiger met kinderen?

Zit je net lekker naar je spelende kroost te kijken, ondertussen mijmerend over een eventueel broertje of zusje. Is daar het artikel vermeld op de website van Linda. “Waarom je geen tweede kind moet nemen, het hebben van kinderen maakt niet gelukkiger.” Daar wil ik best wat over zeggen.

Ik was zielsgelukkig voor mini kwam. Ik overdrijf niet eens. Op een schaal van 1 tot 10 scoorde mijn gelukzalige leven zeker een ruime 8. Ik woonde nog niet waar ik wilde wonen en op gebied van carrière valt er nog een hele slag te maken, maar ik was echt heel tevreden met mijn leven. Super verliefd, hartstikke gezond en in staat om hele leuke dingen te doen en te ondernemen. Dat geluk en de fase van het leven die op dat moment prominent was, was mede de reden dat wij honderd procent achter de beslissing stonden om te gaan voor een kleintje. Niet wetende of dat zou lukken of dat dat ons gegund zou zijn, maar het pastte zo goed in het moment van tijd. Geluk en liefde zijn de enige aspecten van het leven die zich vermenigvuldigen als je het deelt, toch? Wat is nou meer een uiting van geluk, dan een liefdesbaby. Een deel van ons, een verrijking van ons en ons leven. 

De definitie van geluk is niet statisch, denk ik. Ik denk dat de definitie van geluk een dynamische definitie is die zich kan aanpassen (moet aanpassen) aan de fase van leven waar iemand zich in bevindt. Geluk voor de één is geen geluk voor de ander en de beleving van wat geluk eigenlijk is, verandert. Toen ik zeventien was, was mijn definitie van geluk vooral lang leve de lol. Oke, ik deed mijn best op school maar het allerbelangrijkste was toch echt om niets te missen in de kroeg op vrijdag of zaterdag avond. Dat was logisch, want als je daar niet bij was verging je sociale wereld. Zo tolerant waren wij op de middelbare school. Iemand die nu aan mij vraagt of ik op vrijdagavond naar de kroeg ga, krijgt een scheef gezicht. De kroeg? Ik dacht het niet. Geluk is subjectief. Geluk is maakbaar, misschien. Wat geluk is, is de manier waarop je er naar kijkt.

Ik was al heel gelukkig, zei ik net. Op top van mijn kunnen. Beter kon niet. Toch ben ik nog nooit, maar dan ook echt nog nooit, zo gelukkig geweest als het moment dat mijn zoon geboren was (geboren was, niet geboren werd. Dat deed zeer).  Dat geluk was iets waar ik naartoe leefde. Dat geluk heb ik me voorgesteld. Het geluk van voelen, dat je in staat bent een kindje te krijgen. Weten dat je een klein mensje in je armen hebt die mama tegen jou gaat zeggen. Omschrijven kan ik dat gevoel eigenlijk niet, maar dat het geluk was dat weet ik. Met geluk komt angst. Waar ik gelukkig van word kan ik zomaar kwijtraken. Dat is eng.

Leven verandert ingrijpend met een kindje, daar is geen twijfel over mogelijk. De eerste weken zijn niet altijd rozengeur en maneschijn, in tegendeel in mijn geval. Wat was het moeilijk, wat heb ik me zorgen gemaakt en natuurlijk heb ik me afgevraagd wat er ook weer zo leuk moet zijn aan het krijgen van een kindje. Ik heb nooit getwijfeld aan mijn, of ons, geluk. Lieve mini is bijna zeven maanden. Ik ben moe, mijn sociale leven heeft een behoorlijke opdonder gehad, ik heb geen tijd voor mezelf of voor mijn relatie – nou ja, een heel stuk minder tijd in ieder geval – ik moet goochelen met tijd, werk en privé en dat is behoorlijk moeilijk, soms. Kinderen krijgen is geen puppy kopen, of een goudvis, of een konijn. Kinderen krijgen kost energie, tijd en management. Van een simpele relatie naar een bedrijf. Met een plan en een structuur. 

Ik moet veel laten voor mini. Voornamelijk luxe dingen die mijn vriend en ik voorheen graag deden. Dat laten we, omdat we ervoor gekozen hebben om ouder te worden. Omdat mini elk moment van onze tijd verdiend en vooral omdat we hem heel graag al die momenten willen geven. Je leert hoe je moet leven als ouder, hoe je je leven vorm moet geven en wat de invulling van geluk is. Echt is. Want geluk is niet alleen die grote reis kunnen maken. Of die dure kleren kunnen kopen. Of alle vrijheid van de wereld hebben. Geluk is de stralende lach van mini, zijn handje in de mijne, zijn oplichtende oogjes. Geluk is ook samen met mijn vriend op de bank zitten als mini slaapt. Samen in de keuken wachten tot de pizza klaar is als we geen tijd hebben om te koken. Geluk is een wandeling in de zon. Geluk is een dagje samen weg. Geluk is maakbaar. Geluk zit in kleine dingen. Geluk groeit en geluk ontwikkelt.

Mijn leven is anders, zonder meer zwaarder dan hiervoor. Er rust een last op mijn schouders die opvoeding heet en ik zal waarschijnlijk nooit meer kunnen stoppen met me zorgen maken om mijn kind. Maar ik ben gelukkig. Zielsgelukkig, heel erg gelukkig. Voor en door mini, door mijn gezin, door mijn leven zoals dat nu is. Omdat ik dat wil zijn, omdat ik dat kan zijn. Nog steeds denk ik over dat tweede kindje. Als dat ons toch eens gegund zou zijn. Ik denk echt dat geluk vermenigvuldigt, wanneer je het deelt.

Liefs Stéphanie

4 gedachtes over “Niet gelukkiger met kinderen?

  1. José zegt:

    Ah, de liefde voor je kind en voor je gezin straalt ervan af. Mooi om te lezen. Ook ik ben ervan overtuigd dat geluk en liefde zich vermenigvuldigt door het te delen en inderdaad, het is soms moeilijk, je hebt minder tijd, je bent moe en je sociale leven is soms ruk, maar wat je ervoor terugkrijgt zorgt er meteen voor dat je er geen moment spijt van hebt. Althans, zo ervaar ik dat.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s