Emotie

“Zet uit!”, roep ik nog net naar mijn vriend als de reclame van ouderenmishandeling voorbij komt op televisie. De kapotte modelboot van die hulpeloze bejaarde meneer zorgt nog steeds dat de tranen in mijn ogen springen. Houdt dat nog op?

Een liedje, een mooi filmpje, alles dat met kinderen te maken heeft.. hallo waterlanders. Dat ik emotioneler werd tijdens de zwangerschap had ik al gauw genoeg door. De roze wolk bestaat echt en de roze bril die je daar als packagedeal bij krijgt moet je vooral nooit meer af doen. Het leven is zo mooi en het wonder dat kinderen krijgen heet is niet te beschrijven. Maar emoties zijn er in alle soorten en maten en intens geluk kan parallel lopen met contra emoties.

Niet alleen moest ik huilen om elke flauwekul ook werd ik angstiger. Angstiger voor de wereld om ons heen. Angstig om ergens alleen naar toe te gaan, bang voor het onheil dat in de lucht hing (in mijn optiek).

Mijn bubbel was sterk. Dikke wanden waar niemand zomaar doorheen kon prikken. Ik was veilig in mijn eigen bubbel. Heerlijk vond ik dat. Omdat ik hoogzwanger was in de winter bestond mijn bubbel vooral uit de bank, een dikke deken, dikke sokken en een stapels films, boeken en breigaren. Tijdens mijn ingebeelde hobby – haken – kon ik mezelf helemaal verliezen in de tijd. Buitengewoon briljant want door zwangerschapscomplicaties kon ik me nog wel eens bovenmatig zorgen maken wat dan weer niet goed was voor mij en de baby. Ja die bubbel, dat had de natuur goed geregeld.

De natuur had alleen het nieuws, de televisie en social media niet voorzien. Mondjesmaat stroomde informatie uit de grote boze wereld mijn bubbel binnen. Ineens maakte ik me zorgen. Zorgen om mijn ongeboren kind, in wat voor wereld kom je toch terecht? Tijdens mijn zwangerschap vond de gijzeling bij Lindt plaats. Doodeng. Natuurlijk zijn dat soort taferelen doodeng, dat zul je gerust met me eens zijn. Maar het raakte me honderd keer meer dan anders. Ik keek het nieuws, nog eens en nog eens en nog eens. Ik volgde de liveblogs en elk nieuwsbericht dat er gepubliceerd werd. Terwijl ik dat helemaal niet wilde. Mijn bubbel wil niet weten dat de wereld geen tovertuin is. Dat mensen niet allemaal aardig zijn en niet allemaal met goede bedoeling op deze planeet vertoeven. De wereld in mijn bubbel was perfect. Ongenaakbaar, onverwoestbaar, veilig, rustig en gemoedelijk. De wereld buiten is eng. Gevaarlijk en onvoorspelbaar. Hoe ga ik mijn kindje beschermen? Kan ik dat wel? Je moet nog opletten dat je niet gek wordt.

Het liefst ging ik niet meer naar buiten. Gewoon veilig binnen. In mijn huis, mijn haven, mijn wereld en in mijn utopie. Ik wilde niks weten van Parijs begin januari. Maar tegelijkertijd moest ik alles weten. Grip op het nieuws is grip op de situatie. Vertalen naar je eigen wereld. Wat kan ik doen om mijn kind te beschermen? Een soort oerkracht die een verantwoordelijkheidsgevoel van formaat met zich meebracht. Ik moet iemand grootbrengen die totaal afhankelijk van mij is. Geen toneelstukje, geen scene uit een film. Maar echt.

Die angst is inmiddels verdwenen. Ik kan voor mijn zoon zorgen en dat doe ik op de automatische piloot. Zo heeft de natuur dat geprogrammeerd. Met zijn drieën hebben we onze utopie, maar dan in de echte wereld. We hebben het goed en daar ben ik heel dankbaar voor.

Die waterlanders, die gaan niet meer weg. Nu ik moeder ben weet ik wat emoties zijn en weet ik hoe je tot het diepst van je bestaan geraakt kunt worden door de allerkleinste dingen en meest onsignificante details. Moeder maakt je niet alleen de verzorger van je eigen kroost maar maakt dat je je ook kunt verplaatsen in een andere ouder. Ik weet wat de blik in de ogen van de Syrische vluchteling in Macedonië betekent, terwijl hij zijn baby een beter leven probeert te geven. Dat maakt me emotioneel. Dat raakt me. Dat hoeft niet op te houden. Dat maakt me mens. Dat maakt me moeder.

Liefs, Stéphanie

5 gedachtes over “Emotie

  1. Sylvia zegt:

    Moeder zijn is prachtig en kinderen zijn inderdaad een heel mooi bezit en tegelijkertijd blijf je je altijd zorgen maken over je kinderen groot of klein. Mooi verwoord Stefanie 😍

    Like

  2. mamaentweeheren zegt:

    ohw wat herken ik dit wel. Ik had die bubbel niet zo erg moet ik zeggen..Bij de tweede wel wat meer maar dat kwam ook omdat ik last van mijn bekken kreeg en gewoon geen lange stukken in de auto kon en boodschappen doen enzo was erg vermoeiend. maar ja sinds mijn zwangerschappen kan ik geen films/series e.d. meer kijken waarin iets gebeurd waar kinderen bij betrokken zijn. Verschrikkelijk. Nou moet ik zeggen……. ik huil zelfs bij bambi..lol

    Like

      • mamaentweeheren zegt:

        ohhhh ja daar is ook een tekenfilm van. grote haas en kleine haas. zooo schattig. En ja ik ontwijk dat soort boeken ook..hier is nu dikkie dik en kikker &vriendjes favoriet..heb ik toch iets minder moeite mee.haha.

        Like

  3. José zegt:

    Mooi geschreven. En heel herkenbaar. Ook hier was de bubbel erg aanwezig. Zelfs zo aanwezig dat nieuwsberichten er niet eens meer doorheen kwamen. Na de bevalling bleef die bubbel nog wel even (al was die bubbel niet altijd even roze). En die waterlanders? Ja, die krijg je er gratis bij. Bijzonder. Moederschap is mooi!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s