Vandaag is de dag, thuis werken.

Het is weer maandag. Een typische dag om het even te hebben over het wel en wee van het leven als werkende moeder in de lokale middenstand. Want vandaag, wil ik liever ruilen.

Zoals jullie weten volg ik een werkend-leren traject. Dat betekent eigenlijk dat ik fulltime werk, maar dat mijn werk in etappes bestaat uit schoolmomenten, deelprojecten, examens, scripties en nog meer toestanden, om uiteindelijk te leiden tot een HBO Masterdiploma. Op dit moment heb ik drie dagen verplichtingen elders, en werk/studeer ik twee dagen in de week thuis. Mini is dan bij mij. Ook thuis. Heel gezellig.

Thuis werken is een uitkomst. Geen auto, geen kilometers, geen benzineverbruik. Geen wekker, althans geen hele vroege wekker. Je hoeft je niet aan te kleden en de muren thuis vergeven je echt wel dat je een dagje geen make-up draagt en je haar niet wast, grote plus als je het mij vraagt. Dus terwijl papalief snel doucht, brood in een zakje propt, zich aankleed en verstrooid naar sleutels zoekt, word ik rustig wakker. Ik trek mijn ik-ga-vandaag-dus-echt-nergens-heen-broek aan en zachte sokken. Mijn haar in een paardenstaart en ik neem de tijd om brood te roosteren en een sapje in te schenken. Vandaag is het slecht weer. Het is grijs en grauw en saai. Maar ik hoef niet naar buiten. Geen fiets, geen regen, geen onweer. Natuurlijk is thuis werken stiekem heel fijn.

Maar vandaag is ook de dag dat ik graag zou ruilen met vriendlief die gewoon vier dagen op kantoor werkt. Gewoon van acht tot half zes werken. Mijn to-do list rustig stap voor stap doorploegen. Werk afmaken, werk af krijgen en als het werk af is, lekker wat eerder naar huis. Werken in een omgeving die er voor is. Met allemaal geconcentreerde collega’s waar je af en toe een praatje mee kunt maken. Waar je je naar genoegen kunt verlekkeren aan warme koffie of chocomel, een momentje hebt voor lunch en kunt kiezen wat je wil eten.

Vandaag is de dag dat mijn huis chaos roept. De vaat kijkt me aan, de was roept me en de stapels kleding, knuffels en papieren ruimen echt zichzelf niet op. Ik kan me niet zo goed concentreren als het om me heen een rommeltje is. Type ‘een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd’, ja die ouders van mij hadden toch wel gelijk. Ik gedij nu eenmaal beter in een steriele omgeving. Alhoewel rotzooi maken absoluut een van mijn specialiteiten is. Daar pluk ik nu immers de vruchten van.

Vandaag is de dag van drie deadlines en negen mensen die afhankelijk zijn van mijn input. Wat hou ik van deadlines. Deadlines zorgen ervoor dat ik de noodzaak voel om te werken. De druk voel om gigantisch te presteren. Ik ben goed met deadlines. Maar vandaag even niet.

Vandaag is de dag dat mini ziek is. Dat mijn kleine ukkepuk niets wil. Alleen maar huilen. Huilen omdat hij in bed moet liggen, huilen omdat hij in de box moet spelen, huilen omdat ik hem geen kusjes kan geven. Huilen omdat ik wel wil knuffelen maar hij niet weet waar hij zichzelf moet laten. Huilen omdat de fles leeg is, of huilen omdat hij teveel melk heeft gehad. Huilen omdat hij per ongeluk over zichzelf heen spuugt, vier keer. Huilen omdat een speeltje pakken teveel moeite kost en huilen omdat hij van koud naar warm gaat. Dan lachen als ik een gek geluidje maak of zachtjes een liedje zing. Zuchten als hij zijn hoofd tegen mijn schouder aan laat zakken omdat hij zo moe is. Wat zou ik het aller- aller- aller- liefste de hele dag bij hem in bed gaan liggen. Maar vandaag heb ik deadlines.

Ik troost mini net zo lang tot hij in slaap sukkelt. Een traantje nog over zijn wang maar hij slaapt. Ik sluip de kamer uit, zet het raam een beetje open en pak snel mijn computer(s). Ik staar naar mijn scherm alsof ik water zie branden. Ik weet echt niet waar ik beginnen moet. Ik ploeg stapels dossiers door en de zoekfunctie van mijn macbook draait overuren. Tot ik het licht zie. Als een geoliede machine stroomt de inspiratie uit mijn vingers en net als ik de smaak te pakken heb, wordt mini weer wakker. Niet kletsend, maar huilend. Ik heb zoveel medelijden met je. We lopen een stukje, we zingen en we knuffelen. We koelen af onder de douche en ik droog zijn traantjes nog eens af. Ik kruip bij hem in bed tot hij slaapt, en sluip weer terug naar mijn computer.

Vandaag is de dag dat ik een excuus had voor mijn joggingbroek. Mijn piekerige haar en mijn grauwe gezicht. Vandaag is de dag zonder koffie en koekjes, vandaag is keihard werken in het kwadraat. Vandaag lukt dat. Vandaag haal ik mijn deadlines, en mini? Die slaapt met een lach op zijn gezicht.

Liefs, Stéphanie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s