9x Dit wist ik niet, voor ik moeder werd

Moeder worden is niet alleen een andere fase in je leven, het is ook een totaal ander universum. De wereld door een hele andere bril dan voorheen. Na zeven maanden merk er dingen zijn die ik niet wist, voor ik mini in mijn leven had.

Dat de zonsopgang na een jaar, elke dag, nog even mooi is.
Natuurlijk heb ik wel eens de zonsopgang gezien. Als ik naar huis ging van de kroeg bijvoorbeeld (tien jaar geleden), of op vakantie als we wakker werden van het licht op het strand. Nu zie ik de zonsopgang al een jaar iedere ochtend. Of de zon nou opkomt om kwart over vijf of kwart over acht, het is prachtig en kan mijn vroege, hele vroege, ochtend een beetje leuker maken.

Dat vermoeidheid je ziek kan maken
En onsexy, for that matter. Ik ben inmiddels verzoend met mijn zwarte wallen en grauwe huid. Maar dat het me vorige week echt ziek maakte, dat was nieuw. Een hele hoop afspraken afzeggen en back to basic. Gewoon ons gezin, meer even niet. Dat is trouwens ook meer dan genoeg om om handen te hebben.

Dat lezen heel veel energie kost
Voorheen was ik een boekenwurm. Een boek per avond was echt geen uitzondering. Dan kroop ik in bed met een gigantische kop thee en een goed boek en ik las zo vijf uur weg. Ik kon me verliezen in het leven van de personages en de spannende ontwikkelingen in het verhaal. Als ik nu een boek lees slaap ik voor ik op pagina tien ben. Kennelijk kost het mijn ogen en brein toch enige moeite om zich te concentreren op het verhaal.

Dat koffie levens redt
Oke, lichtelijk overdreven. Maar dat koffie mijn motor is voor sommige dagen wist ik niet. Ik dronk best af en toe een cappuccino of een latte macchiato in dat sjieke café in de stad, maar dat was dan meer omdat het zo leuk klinkt en er een lekker koekje bij zit. Nee sinds ik moeder ben is mijn nespresso apparaat mijn lifeline. Ik ben gaan houden van koffie. Ik kan niet meer zonder koffie.

Dat je denkt dat je verliefdheid kent, maar je eigenlijk geen idee hebt
De tranen om dat vriendje die op vakantie ging zonder mij, toen ik veertien was. Het kloppend hart op het vliegveld als dat vriendje terugkwam van vakantie, toen ik zeventien was. Het moment dat ik helemaal head over heels verliefd werd op mijn vriend, toen ik 26 was. Dat moment dat ik wist dat ik met hem mijn leven wilde delen. Allemaal momenten die mijn (tiener)hart lieten overslaan, maar allemaal zo insignificant bij de liefde die ik voelde toen ik in de ogen van mini keek. Move over, deze man is het belangrijkste onderdeel van mijn leven.

Dat poep een wezenlijk onderdeel van mijn leven zou worden
En het is zo ontzettend boeiend. Die poepluiers zeggen alles over je baby. Of hij gezond is of niet. Wat hij gegeten heeft en wat niet (haha). Fantastisch. Poepluiers verschonen leek me helemaal niets. Toch draai je er bij je eigen kind echt je hand niet voor om. Dan grijpt hij in zijn eigen poep en smeert het vervolgens aan de muur, over zijn kleren en met een beetje geluk in jouw gezicht. So what? Dit is liefde.

Dat er iets leuker is dan je aller-, aller-, allerleukste hobby
Tevens leuker dan elk mogelijk gespreksonderwerp. Als ik visite over de vloer heb en mini kruipt rondjes door de kamer kun je een speld horen vallen. Niemand die nog praat, iedereen kijkt naar een tijgerende baby. Het werkt zowel verslavend en therapeutisch. Het verveelt echt geen moment. Als je even druk in je hoofd bent, ga naar een baby kijken. Het werkt!

Dat een koortslip dus echt wel even het einde van de wereld is.
Ik heb al sinds ik me kan herinneren last van een koortslip. Twee keer per jaar komt het opzetten. Dat was minder leuk, maar ja, het hoorde erbij. Even een weekje niet zoenen en dan was het weer over. Nu heb ik, in twee maanden tijd, twee keer een koortslip gehad. Dat is dus echt een regelrechte ramp! Geen kusjes, geen knuffels, de enige innige relatie die ik heb, is die met de antibacteriële handzeep en ik ben zo aan het opletten dat ik geen fouten maak of routinematige activiteiten uitvoer, dat ik er hoofdpijn van krijg. Als mini dan ook nog een wondje bij zijn mond krijgt schiet ik helemaal tegen het plafond. Ik ben jaloers als mijn vriend mini een kus geeft, verdrietig als ik mijn verdrietige kindje niet dichtbij me kan troosten en ik vervloek degene die mij dit virus gegeven heeft.

Dat mijn vriend een fantastische vader is
Je kunt je er hooguit een voorstelling van maken. Hij is ontzettend lief en goed voor mij maar hoe hij met kids was, dat wist ik niet. Hoe hij zou omgaan met slaapgebrek, driftbuien, een moeilijke vrouw en een bevalling (niet geheel onbelangrijk), wist ik evenmin. Met een kleintje in huis leer je jezelf heel goed kennen, en je partner ook. Het is niet allemaal alleen maar leuk en gezellig en rozengeur enzo. Ook midden in de nacht, na vijf nachten zonder slaap sta je tegenover elkaar. Mijn vriend doet het geweldig. Hij helpt mij zonder dat ik er om hoef te vragen, hij neemt me heel veel uit handen. Mijn vriend is mijn held, en die van mini trouwens ook. Dan weet je, dat je het goed gedaan hebt, garanties heb je immers nooit!

Liefs, Stéphanie

Een gedachte over “9x Dit wist ik niet, voor ik moeder werd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s