Lang verwacht, lief kleintje

Elke woensdag een blik in het dagboek dat ik bijhield tijdens mijn zwangerschap. Deze week ruim 27 weken in verwachting.

27 weken en 3 dagen.

“We hebben je gezien! En wat ben je mooi! Zo lief, zo klein, een prachtig
mooi snoetje, met je knappe lipjes en je kleine neusje”.

We maakten een 4d echo. Wat een prachtig moment. Ik ben van het ongeduldige type dus deze blik op het snoetje van mini was heel welkom. Ik zou willen dat ik soms een luikje in mijn buik open kon doen. Gewoon om te kijken hoe die uk zich ontwikkelt en of hij al op mij lijkt. Of op mijn vriend, dat kan natuurlijk ook.

Daar zaten we dan (althans, ik lag). Als complete baby-technologie-nitwits gapend te kijken naar de projectie van ons kindje. Bizar, alsof je een klein kleipoppetje ziet dat beweegt. Een mondje, oogjes en een heus neusje zijn duidelijk te zien. Mijn vriend moest stiekem huilen, ik werd op slag verliefd. Eindelijk was daar die -soort van- blik in mijn buik. Ontroerend om te zien hoe dat mini, ienimini mensje tegen mij aan genesteld ligt, in stuit met de beentjes recht boven zijn hoofdje, lenig ding.

Zijn hart klopt bijzonder goed. Krachtig en stoer. Een echte vent. Zijn levenslijn die in mij klopt. Ik kan niet uitleggen wat zoiets met je doet. Hij maakte de ene koprol na de andere maar hield zijn handjes voor zijn gezicht. Kind van zijn moeder, ik hou ook niet van foto’s.

De hele familie was erbij, alle opa’s en oma’s,
zelfs overgroot opa en -oma van papa’s kant. Iedereen vindt het even
speciaal. We moeten nog 12 weken wachten, en dat is voor mijn gevoel heel erg lang, maar hij heeft elke week nodig om groot en sterk te worden. Waar vroeggeboorte dreigt ben je blij met elke dag. Nog even volhouden!

“Je ogen, je longen, je hersenen, ik probeer van buitenaf goed voor jou te
zorgen en dus ook voor mij.”

We hebben de laatste dingetjes in huis gehaald voor zijn komst, we zijn
er lekker vroeg mee, maar ik word er heel gelukkig van. Bovendien moet ij er niet aan denken dat ik nog niet voorbereid ben, als baby’tje toch vroeg wil komen. Iedere dag als ik naar de box en het bedje kijk lijkt hij een stukje dichterbij.

“Ik wil je zo graag zien, voelen en ruiken, vasthouden, kusjes geven en weten dat je veilig bij ons bent.”

Het gaat goed. Ik ben niet meer zo moe en niet meer zo futloos als de eerste vijfentwintig weken. De winter komt dichterbij en dat vind ik wel een fijn idee. Lekker inpakken en op de bank blijven. Binnen, veilig.

Gelukkiger kan ik niet zijn. Echt niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s