Waarom babymama’s altijd verkouden zijn

Of waarom ik altijd verkouden ben, want het kan natuurlijk best gewoon aan mij liggen en mijn imuunsysteem dat ergens een beveiligingsprobleem heeft. Ik heb me nog nooit, zo vaak, zo belabberd gevoeld, als de afgelopen negen maanden.

Het zal gerust met de opvang te maken hebben. Als ik ’s morgens voor dag en dauw mini naar het kinderdagverblijf breng en hem naast een baby moet leggen bij wie de snotterbellen tot aan zijn kin hangen weet ik alweer hoe laat het is. Kindjes absorberen als een spons en nemen alles mee naar huis. Mini dus ook. ’s Middags grijpt hij enthousiast met zijn handjes naar mijn gezicht, trekt aan mijn lip, likt over mijn neus en hoest eens gezellig over mijn wang. Mini is er vanaf en voila, ik lig hoestend en proestend in bed. Merci. Ik vraag me af of die leidsters gewoon preventief ingeënt worden, of een bodem aan vitaminesupplementen moeten nemen, verplicht. Het kan niet anders dan dat het ziekteverzuim gigantisch is met al die dwarrelende babybacillen.

Nu schijnt het zo te zijn dat je imuunsysteem tijdens de zwangerschap wel prima is, maar daarna als een soort uitgeholde Jenga-toren in elkaar stort. Daar valt bij mij met geen vitiaminen of fruitextra’s tegenaan te bouwen hoor. Ik leef bij de gratie van strepsil-tabletten, hoestdrank, zachte zakdoekjes, aspirientjes en kopjes honingthee. Ik snif en snuf en hoest en nies al bijna zes maanden onafgebroken. “Hou nou eens op” hoor ik naast me op de bank. “Je maakt de hele buurt wakker met dat genies”. Sorry.

Vandaag is het weer zo’n dag. Ik word wakker met een keel als schuurpapier en kan amper uit mijn woorden komen. Mijn voorhoofd zit verstopt en mijn oogleden hangen ergens onder het zeeniveau, na zo’n snotter nacht. ’s Ochtends is daar weer het dankbare moment dat je beseft dat je vrouw bent. Ik trek de make-up tas open en kan er echt nog wel wat van maken. Mannen zien er gewoon belabberd uit als ze ziek zijn, Ha! Verwonderlijk is het niet trouwens. Mini kon gisteren bellenblazen uit zijn neus en nieste zo mogelijk nog harder dan ik nu.

Hij moet slapen maar staat stampvoetend in zijn bedje. Bijtend op de rand van zijn ledikant en ondertussen biggelen de tranen over zijn wangetjes. De gevolgen van zijn snotneus zitten onderhand op zijn sokken.Ach, hij is verkouden. Kom maar hier hoor kind. Terwijl hij zijn neus afveegt in mijn nek druk ik hem nog eens wat dichter tegen me aan. Nu valt hij wel in slaap. Ach, dan word ik maar weer verkouden, kan mij het nou schelen. 

Liefs, Steph

Een gedachte over “Waarom babymama’s altijd verkouden zijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s