Me time, mama’s only!

Ergens heb ik tijd nodig, zonder man, zonder kind, zonder huishouden en vooral zonder werk. Even van die kostbare minuten waarin ik alleen ik ben. Voor mij, voor mij alleen.

Of het nou een wandeling is, lunch met een vriendin, een winkelmarathon, een goed boek of een televisieserie, anything will do. Zolang het maar ongestoord kan. Even niet zorgen, schrobben, ruimen, bellen, mailen, schrijven of drie octaven hoger zingen dan goed voor me is. De draadloze batterij moet af en toe opgeladen worden. En dan mag je toch best even heel egoïstisch toegeven, dat dat heerlijk is.

Zaterdag combineerde ik het mooie met het noodzakelijke. Ik ging naar de kapper. Ik heb een haat-liefde verhouding met kappers. Ik kan nooit een goede vinden, ik erger me aan de geforceerde gesprekken en ergst van alles, bij de kapper spreek ik blijkbaar chinees. Of Japans of iets anders moeilijks, want geen enkele kapper begrijpt mij. Ik eindig steevast met het tegenovergestelde van wat ik wilde hebben. Het plaatje in mijn hoofd is nog nooit werkelijkheid geworden óp mijn hoofd. Nu heb ik in Amsterdam al het één en ander aan kappers geprobeerd, maar die verstonden mij ook niet. Met mijn nog steeds aanwezige zachte G kan ik het ze ook bijna niet kwalijk nemen.

Maar ik moest echt naar de kapper. Ongeacht het resultaat is zo’n bezoekje ook best heel lekker. Even alleen met jezelf en je spiegelbeeld, een paar onvervalste roddelbladen en je krijgt nog een hoofdmassage ook. Dan laat ik het gelijk maar even verven, dan moet ik zeker een half uur gewoon stilzitten. Heel vernieuwend. Ik vond een kapper op nies-afstand, op het KNSM-eiland. Wat ik precies wilde met mijn haar wist ik nog niet. Erger kon toch niet na een mislukte DIY kleurspoeling in de zomer en die mama-manen die mijn voorhoofd sieren na de hormonenbom van de zwangerschap. Het moest gewoon anders, en ik moest opladen.

Vriendlief kreeg het voorrecht echt eens alleen op te starten met mini. Zonder mij als commandant achter zijn vodden, want zo ben ik, soms. Moet ook voor hem bijzonder verhelderend zijn geweest. Zo zat ik op zaterdagochtend, inclusief wallen en piekhaar, voor dag en dauw bij de kapper. Met zo’n ochtendgezicht waar niemand blij van wordt. De spiegel van de kapper maakt dat dan ook nog net ietsje erger. Maar dat geeft niet, want dat uur niks doen en praten over vakanties kan een mens echt verrassend goed doen. Ik zei tegen de kapper “doe maar wat jij denkt dat leuk is, niet kort en niet gek”. Ik had een goed gevoel bij deze kapper.

image

Dat kwam hierdoor, wie goede koffie serveert kan bij mij niet meer stuk. Zet er zo’n leuk bordje bij en ik ben helemaal om. Ik kreeg een kleur te zien, een wendy (tijdschrift) in mijn handen gedrukt en ik zakte lekker achterover. Hèhè.

“Ben je vrij vandaag?”, vroeg ze. Ja, vandaag,  vanmorgen, nu wel.

Ik probeer zoiets twee keer per maand te doen. Ik ben natuurlijk vaak zat zonder gezin, maar dat houdt doorgaans in dat ik aan het werk ben. Ik weet niet hoe dat met jou zit, maar ontstressen doe ik doorgaans niet op de werkvloer en ook niet als ik ook maar nadenk over de naderende scriptiedeadline. Tijd moet ik maken. Ik ben ook de eerste die toegeeft dat ik deze tijd voor mij echt nodig heb. Om me heen genoeg voorbeelden van moeders die zich verliezen in de ondergeschikte rol. Je bent moeder, je bent fantastisch in wat je doet, maar wie ben je? Wie ben jij? Wat doe jij, voor jou? Dit is mijn manier. Even bijtanken. Al is het maar een uurtje of drie. Nu werd mijn haar bij hoge uitzondering ook nog eens precies zoals ik het wilde hebben. Jongens! Zat ik daar toch een partij glunderend op de fiets naar huis. Deze zaterdag is goed begonnen. Het thuisfront kon de onverwachte switch van blond naar brunette gelukkig ook waarderen, niet geheel onbelangrijk.

Mini keek enigszins verwonderd toen ik thuis kwam. Ja kind, mijn haar was een stuk lichter, maar kennelijk ruik ik nog hetzelfde want ik kreeg een dikke knuffel. Ik loste mijn vriend af, die zijn welverdiende me-time met vrienden elders in het land ging doorbrengen. Wij kunnen er weer even tegenaan.

Liefs, Steph.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s