Oh jee, baby is ziek!

Oorontsteking. Sure, krijgen alle kindertjes vast mee te maken. En dat gebeurt natuurlijk steevast in het weekend. Als de vertrouwde huisartsenpraktijk net vijf minuten gesloten is. Maar waarom nou net precies als manlief een weekend in het buitenland is? Waarom precies als mijn moeder langs zou komen voor een gezellig weekend vol winkels en zorgeloosheid. 

Het is vrijdagmiddag (5 over 6) als mini ineens uit zijn hum is. We hebben een hele gezellige dag achter de rug. De buitenlucht in, winkelen, koffie, tot mini ineens van vrolijk kereltje een soort Skyradio wordt, maar dan met huilen. Non-stop. Ik schrik er een beetje van. Zo is hij niet! In ieder geval al zes maanden niet meer. Help!

Vertrouwen doe ik het niet, dus ik bel de huisartsenpost. Moet je eens proberen vlak na sluitingstijd van de reguliere huisartsen. In Amsterdam. Drie uur later en vlak voor ik de auto start om dan zelf maar naar de spoedpost te rijden -eng!-, krijg ik iemand aan de lijn. Een uur later kan ik terecht in het ziekenhuis. Mini is pas 10 maanden oud en zo ziek. Hij wil niks, niet eten, niet drinken, alleen maar huilen en aan zijn oren trekken. Knuffelen is niet goed, alleen zijn is al helemaal verkeerd en waar ik normaal een kei in troosten ben wil het me nu niet lukken. Tot in de kamer van de huisarts. Natuurlijk. Het is een beetje zo’n tandarts verhaal. Heb je al weken kiespijn, bel je eindelijk toch maar een keer de tandarts (want heel eng), en als je dan in die wachtkamer zit denk die kies “Zo, nu is het over”. Zit je dan, met een arts die je aankijkt waarom je in hemelsnaam zijn tijd komt verdoen.

Deze arts keek me dan ook een beetje wazig aan. Ja hij heeft misschien wat last van flinke verkoudheid, zei ze. Zijn oortje is ietsje rood, maar niet alarmerend. Ga maar lekker naar huis. Okay. Jij hebt er verstand van, vrouw. Maar ik denk toch dat mijn kind oorontsteking heeft. Omdat de symptomen nog niet genoeg zichtbaar waren, kregen we geen antibiotica. Natuurlijk, voorzichtigheid geboden.

Ik denk, persoonlijk, dat Mini erg onder de indruk was van de mensen, lampjes en kleurtjes in het ziekenhuis dat hij even geen tijd had om te laten zien hoe vreselijk miserable hij was, want thuis begon het hele circus van voren af aan. Met een goeie zetpil slapen dan maar, dat lukte gelukkig. Maar dat zet niet door. 42 graden koorts is het gevolg. De volgende dag aldus weer terug naar de spoedpost. Kind ik heb heel wat voor je over. Ik en autorijden in Amsterdam binnenstad is gewoon geen match. Maar als het moet, dan moet het. Terwijl ik parkeer bij het OLVG zie ik dat mijn spiegels nog ingeklapt zijn, ach, dat de handrem er af was, is al winst. In de wachtkamer laten ze ons een uur wachten, fijn dat ik me haast om op tijd te zijn. Ik snap best dat er spoedgevallen zijn, maar kan iemand mijn kindje 2 minuten in zijn oortjes kijken en me een recept geven? Geduld is een schone zaak. Dit keer scoren we wel antibiotica. Als de huisarts van dienst tijd heeft om op te kijken van whats-app en eindelijk luistert naar wat ik zeg, krijg ik een veel te hoge dosis antibiotica voorgeschreven. Gelukkig is de apotheker wel wakker en wordt de dosis aangepast voor ik voortvarend te werk zou gaan.

Mini knapt op. Elk uur een beetje beter. Op maandag is hij weer de oude -natuurlijk- Mijn stresslevel begint ook langzaam te zakken. Het eerste echte kwaaltje hebben we overleefd schatje. Met dank aan mijn moeder, we zijn een goed team. Wallen op mijn enkels en grijze haren tot de max, hallo werkweek!

X Steph

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s