Het is een…

“Zo, we gaan eens kijken wat het gaat worden”. Ja als we het kunnen zien. De vorige keer moest ik springen, hoesten, draaien, koprollen en trampoline springen om ukkie in de goede positie te krijgen. Welnee, verzekert de echoscopiste me, dit gaan we gewoon zien, het lukt me altijd! De geslachtsbepalingsecho!

Het is maandag en we hebben vanavond de pretecho. Om half negen, wel een gekke tijd. Ergens vraag ik me nog af of ik de tijd niet verkeerd heb opgeschreven, zou het echt niet half negen ’s morgens zijn? Ik krijg geen belletje met de vraag waar ik blijf dus het zal wel goed zijn.

Al zo lang als ik weet dat ik in verwachting ben, heb ik het gevoel dat het een meisje is. Ik ben misselijk, dat was ik bij mini nooit, dus dan krijg ik nu vast een meisje! De kinderkamer is in mijn hoofd al roze, stiekem. Het maakt me absoluut niet uit, trouwens. Een gezond kindje staat boven alles, het geslacht wil ik graag weten omdat ik dat praktisch vind en omdat ik het leuk vind om gericht inkopen te doen.

De hele dag ben ik een beetje gek nerveus. Toch spannend. Als het goed is is met dit kindje ons gezin compleet. Straks weten we hoe onze toekomst eruit ziet. Jongen-meisje, zoals bij mij thuis vroeger, of word ik toch die jongensmama? Twee klimmende, klauterende, hutten-bouwende, lieve jongens. Of toch nog een meisje om mee te tutten en jurkjes voor te kopen?

In de wachtkamer kijk ik naar de geboortekaartjes. Wat een leuke namen hangen er tussen. Ik krijg meteen hernieuwde inspiratie. “Is dit niet leuk als het een meisje wordt?” vraag ik aan mijn vriend. Hij moet lachen. Hou nou maar op, zegt hij, het is toch een jongetje. Hmm.. ik weet het nog zo net niet. De vriendelijke echoscopiste verzekert me dat ze nog nooit een stel naar huis heeft gestuurd zonder dat ze het geslacht wist. Oh? Ik ken verhalen van meiden die zes keer terug moesten komen omdat het gewoon niet te zien was. Ikzelf moest bij de echo van mini behoorlijk acrobatische toeren uithalen om te proberen de baby te draaien. We gaan het zien. Ze zet de echo op mijn buik en mini 2.0 komt in beeld, met precies de goede kant. “Ik zie het al”, zegt ze. “Ik ook”, zeg ik.

Ze maakt nog een 3D beeld van onze kleine frummel en dan is er helemaal geen twijfel meer over mogelijk. “Wat denk je?”, vraagt de echoscopiste. “Het is een jongetje”, zeg ik. Vriendlief heeft het ook gezien. Er verschijnt een gigantische glimlach op zijn gezicht en ik kijk vertederd naar mijn schoppende kleine frummel. Natuurlijk ben je een jongetje.

En ik kan niet wachten tot ik je vast kan houden.

X Steph.

2 gedachtes over “Het is een…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s