Baby 16 maanden update

Ben je zwanger van de tweede, zou je bijna vergeten dat koter nummer 1 ook gewoon doorgroeit. Ineens stond ik stil bij de gedachte dat mini alweer 16 maanden oud is. Zestien! Gisteren ben je geboren! 

Mini is alweer zestien maanden. Een jaar en vier maanden. En een echte doerak. Lopen is voor baby’s vanaf nu doen we alles rennend (en vallend). Hij is hartstikke snel en loeisterk. Dat, in combinatie met zijn uitgevonden eigen wil, is soms een hele lastige combinatie. Als meneer niet in bad wil, gaat hij niet in bad. Zijn lijf veranderd in een stalen plank en ik krijg hem met geen mogelijkheid op zijn kont in het warme water. Oef, het is fantastisch om een eigen karakter te zien bij je kind maar soms, kan mijn planning dat allemaal even niet aan.

Verschonen is een opgave. De commode is een soort giftig moeras geworden, daar wil mini niet op staan, zitten, laat staan liggen. Een blik op de commode is genoeg om het op een krijsen te zetten. Met tranen en alles, de hele drama trukendoos gaat open. Inmiddels ben ik dan ook expert in het staand verschonen en creatief afleiden van baby 1. Een portemonnee, de autosleutels, mijn horloge, mijn haar, verzin het. Zo lang het niet zijn eigen speelgoed is en normaal verboden terrein kan het werken. Het vraagt een hoop van ons geduld, zeker in de ochtend- of avondspits. Hoeveel mensen kun je nodig hebben om een baby te verschonen? Nou één vader die circustrucjes uithaalt en een moeder die met gekke gezichten de luier probeert te verschonen. Zal een mooi gezicht zijn, voor een buitenstaander.

Mini is super ondernemend. Alles moet hij ontdekken. Plantjes, beestjes, water (eng!), mensen en alles wat eetbaar en niet eetbaar is. Het enige moment waarop hij gebiologeerd stil blijft staan, is tijdens nijntje op tv. In de tv. Met zijn neus bovenop de tv. Of tijdens het lezen van een boekje, daar krijgt hij geen genoeg van. Regelmatig gaan we naar buiten, lekker rondrennen door het gras, schaapjes kijken bij de plaatselijke kinderboerderij of een paar uur ravotten in de speeltuin. Ik geniet daar net zoveel van als hij. Nog een keer van de glijbaan, alstublieft!

Eten gaat gewoon met de pot mee. Flessen krijgt hij al heel lang niet meer en ook potjes olvarit worden niet meer gewaardeerd door onze smaakkenner. Aardappels, vlees, pasta, vis, risotto, alles behalve groen. Groen is namelijk giftig en moet daarom op de grond. Behalve groene paprika’s, die als enige vorm van rauwkost onder het gedoogbeleid van mijn zoon vallen. Ik ga er ook maar geen strijd van maken. Die sperziebonen komen later wel weer.

Een slaapkop blijft hij wel. Thuis slaapt hij zo nog vijf uur op de dag weg. ’s Nachts de klok rond, van half zeven tot half zeven. Ook daar hebben we dus geen klagen, al is half zeven soms nog steeds erg vroeg (voor mij dan).

Ik geniet ontzettend van deze fase van mini. Het ontdekken van zijn eigen karakter is het mooiste dat er is. Samen spelen en hem de wereld laten zien is fantastisch. Nu krijgen we ook meer terug van hem. Hij probeert een beetje te praten, begint oorzaak-gevolg te begrijpen en hij kan zichzelf beter uiten. Elke dag met mini is een cadeautje. Hij wordt zo snel groot, hij is een heel innemend, lief, vrolijk mannetje en daar ben ik verschrikkelijk dankbaar voor.

Liefs Steph.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s