Zwangerschapsupdate 19 & 20 weken

Ja jongens, we zitten alweer halverwege! Tijd haalt me aan alle kanten in en omdat het zo goed gaat (klop het af) ook weinig spannends te melden. Tijd voor een gecombineerde update van 19 en 20 weken. 

Het gaat goed!

Over het algemeen heb ik echt helemaal niks te klagen. Ik voel me goed, ben super energiek – meestal dan -, kan al mijn werk nog netjes op tijd doen en ook de zorg voor mini gaat nog helemaal goed! Het enige dat me een beetje parten speelt de laatste tijd is migraine. Nu heb ik al een hele tijd last van migraine, maar waar het zich normaal beperkt tot 2 of 3 keer per jaar, heb ik er nu zo’n 3 keer per week last van. Gelukkig tot nu toe steeds op momenten dat mini niet thuis was, of midden in de nacht. Maar fijn is anders. Die helse hoofdpijn zorgt ervoor dat ik compleet gevloerd ben en niet meer kan dan plafondstaren voor gevorderden in een stikdonkere slaapkamer, wat dus bijzonder onhandig is met een dreumes in huis. Gelukkig kan manlief best wel wat opvangen als het echt niet anders kan. Ik kan me herinneren dat ik hier in mijn eerste zwangerschap ook wat last van had, maar ja.. toen kon ik me nog afzonderen van wereld indien nodig. Het leven van een moeder is heel veel dingen, maar vaak niet het meest luxe.

Hooikoorts.. anyone?

Het hooikoorts seizoen brak echt in alle hevigheid los vorige week. Niet alleen bij mij, dat weet ik. Toch is het erg lastig als je tussen weelderige grasvelden woont en de bijsluiter zegt: “antihistamine en zwanger.. doe maar even niet”. De sex straalde van mijn gezicht af. Dikke rode traanogen, niesbuien, snif-neus, de hele mikmak. Buiten zitten? Met een doos kleenex en een zonnebril leek het nog wat. Zieligste vind ik nog dat mini het ook lijkt te hebben. Na een rondje rennen op het plaatselijke grasveld verandert mijn grootste kleine kindje in een rood-oog vlekken monstertje. Trekt ook zo weer weg, daar niet van. Maar toch.. Sorry kind. Mama schuld. Of opa. Of allebei. Net op moment dat ik dacht, ik ga toch de dokter maar eens bellen, keerde de rust in pollenland weer terug. Dat de zon dan even niet zo hevig schijnt, ach, daar moeten de niet-hooikoortspatiënten het maar even mee doen.

Waarom heb ik dat voedingskussen ooit weggelegd? Iedereen moet met zo’n ding slapen.

Baby’tje

Het aller-, allerbelangrijkste, het kleine mensje in mijn buik. De baby doet het hartstikke goed. De 20-weken echo was keurig netjes in orde en dat betekent dat ik van mezelf eindelijk mag gaan winkelen en aan de kinderkamer mag beginnen! (alhoewel, waar haal ik de tijd vandaan?).  De baby is nu ongeveer 25 centimeter en om precies te zijn 324 gram. Hij beweegt zijn best en heeft een aantal keer per dag de hik. Oh ja, zo voelde dat. Heel gezellig weer zo’n kriebel kind in je buik. Hij is vooral heel actief rond een uur of half elf ’s avonds, net als ik mijn ogen dicht wil doen. Slapen begint dan ook steeds moeilijker te worden. Ik weet ook niet meer hoe ik moet liggen. Op mijn buik is geen optie meer, op mijn zij lijkt de baby maar irritant te vinden en op mijn rug kan ik sowieso niet slapen. Mijn beste vriend het voedingskussen is tot groot ongenoegen van manlief dus maar weer uit de kast gehaald.

Buik

Ja die groei stagneert dus echt. Ik geloof dat er in de afgelopen 4 weken niks is gebeurd qua buikomvang. Gewicht bijhouden doe ik niet en ook de centimeter ligt niet naast mijn bed, maar het lijkt alsof mijn buik in de eerste weken meteen genoeg ruimte heeft gecreëerd voor de komende tijd. De smeerverslaving komt wel weer om de hoek kijken. Ik zit vast aan mijn mama menthol buikbalsem, tegen de jeuk. Ik pas al mijn bovenkleding nog best wel, zo lang de shirtjes niet te kort zijn. Broeken zijn lastiger. Mijn bovenbenen worden toch ook wel weer iets ronder dan ze waren en ik tegen mijn principes in dus toch moeten investeren in een mamajeans. Ik ben gewoon niet zo van de leggings, snap je. Als die zomer nou maar eens doorzet, ik had totaal geen moeite met die luchtige jurkjes vorige week!

Morgen alweer 21 weken. Mag ik dan al gaan aftellen? In mijn vorige zwangerschap lag ik rond 27 weken in het ziekenhuis. Ik heb totaal niet het gevoel dat dat dit keer ook gaat gebeuren maar toch, keeps me wondering. Een kindje krijgen is bijzonder, je bent passagier van je eigen lijf, samen met die kleine spruit. We zullen zien wat de tijd brengt. Tot volgende week!

X

Liefs, Steph.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s