De 20-weken echo

Er hangt iets ultra spannends om deze echo. Het SEO, de medische echo, het ‘erop of eronder’ moment. Heeft mijn kindje geen afwijkingen? Gaat alles goed? Zijn de organen in orde? Geen hazenlipje? Angstige blikken in de richting van de supergeconcentreerde echoscopiste, zweethandjes en zenuwachtige blikwisselingen tussen papa’s en mama’s. Bij mini was ik al een week druk in mijn hoofd bij het vooruitzicht van deze echo. Nu was ik met hele andere dingen bezig. De 20-weken echo mèt een dreumes. 

Tijdens mijn vorige zwangerschap viel de twintig weken termijn midden in de zomervakantie. Ik was dan ook in Spanje. Villa, zwembad, lekker eten en veel te heet. Toen ik een afspraak wilde maken voor de medische echo bij het echocentrum in Amsterdam was er lichte paniek onder de assistente. “Je bent op vakantie rond die termijn? Ja, dat is toch wel enigszins problematisch. Als er iets niet goed is, heb je nog maar twee weken de tijd om te beslissen of je het weg laat halen”. Hè pardon? Het kan dus ook niet goed zijn? Moet dat zo benoemd worden? Ik was helemaal niet zo hypochonder hoor, tot die tijd. Ik had de kinderwagen en de halve babyuitzet al lang en breed in huis toen ik bedacht, ja, misschien is die 20 weken echo toch wel een hoop spannender dan ik dacht.

“Het kan ook mis zijn.” – Bedankt voor de geruststelling.

Toen werd ik dus wel onzeker. Oh ja, het kan ook niet goed zijn. Had ik toen ook nog te veel vrije tijd om me druk te maken. De dag van de echo zat ik dan ook echt met zweethandjes in de wachtkamer. Alle doemscenario’s had ik afgespeeld in mijn hoofd. “Probeer ervan te genieten.”

De echoscopist was zo onpersoonlijk als een leeg krijtbord. Ze keek naar haar scherm, niet één keer naar mij, en gevoelsreflectie daar had ze nog nooit van gehoord. Twintig minuten later ging ik met vier foto’s en een ‘alles prima hoor’, de deur uit. Enigszins verdwaasd. Oke, dat was goed? Denk ik dan? Natuurlijk was het heerlijk om ons kindje weer te zien rondzwemmen. Al die beelden van hartkamers, aorta’s en neusbotjes zeiden mij niet zo veel. Ik leerde er ook niks over want mevrouw de echospecialist hield haar kaken stijf op elkaar. Een aantal weken later hadden we gelukkig een pretecho, weer even ontspannen naar mini kijken.

Dat wilde ik niet meer. Gelukkig heeft mijn verloskundige een echoscopiste in huis. Deze vrouw kent mij, kent mijn vriend en ondertussen ook mijn eerste kind. Ze heeft alle echo’s tot nu toe gemaakt, ook de geslachtsbepalingsecho. Groot voordeel was dat ze toen ook al medisch gekeken heeft, voor zover mogelijk. Ik was daar al voor een groot deel gerustgesteld dat het met deze mini ook wel goed zat. Zenuwachtig was ik dan ook niet. Nu had ik ook totaal geen tijd om erover na te denken. Twee dagen voor de echo betrapte ik mezelf op de gedachte ‘oh ja, de echo is overmorgen al’. En praktische dingen als, waar blijft mini dan?

Die ging dus mee. Nou, zo spannend als het de eerste keer was, zo chaotisch was het nu. Mini moest mee, en de echo was om kwart over drie ’s middags. Precies de slaaptijd van mini. Dat heb ik geweten. De echoscopiste ook, de printer ook, de lampknoppen ook en mijn vriend ook. Terwijl mini de tent afbrak, de printer opnieuw instelde en de doos speelgoed vliegles gaf, probeerde de echoscopiste zich verstaanbaar te maken. Ik probeerde me te concentreren op het scherm en het kleine wezentje in mijn buik. De baby lag op zijn beurt totaal onhandig waardoor het alleen maar langer duurde.

Mijn arme vriend, met zweet op zijn voorhoofd proberen een vermoeide dreumes in toom te houden en ondertussen ook nog heel correct ‘hmhm’ en ‘uhuh’ laten horen op de opmerkingen van de echoscopiste. “Heb je er iets van gezien?”, vroeg ik nog op de terug weg. -“Helemaal niks”. Lachend laat ik hem de echofoto’s zien en vertel ik dat alles in orde was. Dat had hij nog wel meegekregen. Deze echoscopiste nam namelijk wel de moeite om ons fatsoenlijk te informeren dat alles er goed uitzag. Ondanks dat dit chaos ten top was, heb ik er een beter gevoel aan overgehouden dan de koude fabrieksbenadering in Amsterdam Oost.

We kregen mooie 3D foto’s en zelfs filmpjes mee naar huis dus nagenieten kon gewoon op de bank met een glaasje druivensap terwijl mini lag te genieten van een verdiend middagslaapje. We besluiten een 4D echo te boeken over een week of zes, waar we gewoon weer samen, met zijn 2tjes, heengaan. Even ontspannen genieten van dat andere kleine wonder in ons leven.

X Steph.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s