“Nee!”

Gewoon eens wat vaker doen wat jij wil, niet wat een ander wil. Daar word je zienderogen gelukkiger van. 

Aldus de Marie Claire van deze maand. Wanneer je alle ballen hoog probeert te houden, Jan en alleman gelukkig wil maken en ondertussen jezelf op de achthonderdste plek zet, word je daar niet gelukkig van. Zo simpel is het. De kunst is daarbij wel om niet te veranderen in een cold-hearted bitch, of een egoïstische draak, en die stempel krijg je nou eenmaal snel. Want je ‘denkt niet aan jezelf’. Je bent pas echt een held als je jezelf wegcijfert voor ieder ander. Nee dus.

Je kinderen, je man, opa’s en oma’s, je collega’s, de school van je kinderen, de sportclub, de kookclub, de vriendenclub, de rest van de familie.. iedereen heeft wel iets te willen van je. En alsof dat nog niet genoeg is hebben velen van ons het gevoel wat te ‘moeten’ naar al deze gezellige clubjes en fuifnummers. In de ouderraad gaan, een extra taak op je werk doen, toch die zaterdag die je eigenlijk voor het eerst in zes weken vrij had naar opa en oma gaan.. We moeten veel. Veel te veel. Soms voor jezelf kiezen is daarbij helemaal niet zo’n ramp.

Als mijn zoon ergens geen zin in heeft gebeurt het niet. “Kusje?”,  en meneer draait zich om en rent naar zijn puppyhond om die een dikke knuffel te geven. Hmm.. ja zo werkt dat, nog voor je kennis hebt gemaakt met ‘hoe het heurt’. Want wij, met ons moreel besef en de angst om niet te voldoen aan andermans verwachtingen, kunnen helemaal niet meer zeggen dat we iets niet willen. Dat is immers onfatsoenlijk. Dus wat gaan we doen, smoezen verzinnen om geen gezichtsverlies te lijden. We voelen ons massaal niet lekker, moeten nog even op visite bij zieke tante Bep, die inmiddels wel weer uit het ziekenhuis is maar ach, je weet hoe dat gaat. Niemand die ooit nog zegt, “nee liever niet, ik heb niet zo’n zin.” Want dat kan niet.

Maar dat kun je best eens proberen dacht ik. Eerlijkheid duurt het langst. Toen mij gevraagd werd dit weekend een pot koffie klaar te zetten voor een gezellig onderonsje, zei ik “nee”. Met redenen omkleed want, oké, zo ‘heurt dat’. We hebben al zo weinig tijd met het gezin, laat ons nou maar eens een dagje alleen zijn. Ik wil ook wel eens een dagje niet uit de pyjama hoeven, gewoon tegen manlief aanliggen op de bank en een film kijken. Of torens bouwen met mini en heel veel liedjes zingen zonder dat ik daarvoor een strakke broek aan moet. Snapje?

Toch wordt dat je niet in dank afgenomen. Tenminste, lang niet altijd. Juist op dat moment sta je dan op het punt om te denken… ‘laten we dan maar toch’. Of je denkt, dan is die ander maar even niet gelukkig. Kijk als je niet kunt omdat je een weekendje met je bips aan het strand zit heeft niemand daar moeite mee, maar als je even een beetje me-time wil hebben is dat ráár.

Dan mag het zo zijn dat een ander het jammer vindt, maar so be it (Marie Claire, juli 2016)

Loslaten dus. Want daar worden we met zijn allen een beetje blijer van.  Met een beetje balans. Omdat niet aan jezelf denken idioot is, maar alleen aan jezelf denken ook. Zo houden we het leuk. En zo zijn we terug bij waar het eigenlijk om gaat. Ruimte maken. Zoals ook de kinders van ons kunnen, zonder permanent schuldgevoel.

Een gedachte over ““Nee!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s